ΕΛΛΗΝΙΚΟΤΗΤΑ

ΤΟ ΑΙΜΟΣ BLOG ΣΑΣ ΕΥΧΕΤΑΙ ΤΟ ΕΤΟΣ 2018 ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΕΤΟΣ ΑΝΑΤΡΟΠΗΣ ΚΑΙ ΕΘΝΙΚΗΣ ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΗΣ Ο ΣΗΜΕΡΙΝΟΣ ΕΧΘΡΟΣ ΜΑΣ ΕΙΝΑΙ Η ΠΑΡΑΠΛΗΡΟΦΟΡΗΣΗ



Το πρώτο βήμα για να εξοντώσεις ένα έθνος, είναι να διαγράψεις τη μνήμη του.Να καταστρέψεις τα βιβλία του, την κουλτούρα του, την ιστορία του.Μετά να βάλεις κάποιον να γράψει νέα βιβλία, να κατασκευάσει μια νέα παιδεία, να επινοήσει μια νέα ιστορία ...Δεν θα χρειαστεί πολύς καιρός για να αρχίσει αυτό το έθνος να ξεχνά ποιο είναι και ποιο ήταν.Ο υπόλοιπος κόσμος γύρω του θα το ξεχάσει ακόμα πιο γρήγορα».Δεν είναι κακό να μην αισθάνεται κανείς Έλληνας, όπως και να πιστεύει άκριτα, όπου αυτός θέλει, τόσα δισεκατομμύρια άνθρωποι άλλωστε το κάνουν αυτό, κακό είναι να διαστρεβλώνει την αλήθεια με ανύπαρκτες γνώσεις και ψεύδη! ”Το πολιτικό σύστημα θριαμβεύει επειδή είναι μια ενωμένη μειοψηφία που ενεργεί εναντίον μιας διαιρεμένης πλειοψηφίας.”

Τα κόμματα αντανακλούν κοινωνικές πραγματικότητες και ιδεολογικές αφετηρίες. Και μονάχα όταν η ίδια η κοινωνία τα απορρίψει, περνούν στην Ιστορία.

Δευτέρα, 23 Απριλίου 2018

ΟΛΟΣ Ο ΛΑΟΣ ΤΗΣ ΛΕΣΒΟΥ ΕΙΝΑΙ ΟΙ «ΑΚΡΟΔΕΞΙΟΙ» ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΟΠΟΙΟΥΣ ΜΙΛΑΝΕ ΤΑ ΜΜΕ! ΣΤΟΝ ΕΒΡΟ :Ανοίξαμε και σας περιμένουμε!

Τόνους μαρξιστικού δηλητηρίου χύνουν από χθες το βράδυ όλα τα καθεστωτικά ΜΜΕ, κατά του λαού της Λέσβου που ξεσηκώθηκε ζητώντας την πατρίδα του πίσω. Μάλιστα, η γραμμή που περνάει το καθεστώς των ΣΑΠΙΩΝ (η οποία αποτυπώνεται στους τίτλους των ΜΜΕ), είναι ότι αυτοί που ξεσηκώθηκαν ήταν «ακροδεξιοί». 

Ιδού ποιοι ήταν, σύμφωνα με αντικειμενική ανταπόκριση τοπικού μέσου του νησιού:  

«Πραγματική λαοθάλασσα δημιούργησαν εκατοντάδες κόσμου σήμερα το απόγευμα (19:00) στην προκυμαία Μυτιλήν ης για την καθιερωμένη υποστολή της σημαίας στο παλιό λιμεναρχείο Μυτιλήνης.

Παιδιά, νέοι, ηλικιωμένοι, γυναίκες, γνωστοί και άγνωστοι με σημαίες στα χέρια βρέθηκαν πριν λίγο στην πλατεία Σαπφούς για να ψάλλουν μαζί με το άγημα του στρατού  τον εθνικό μας ύμνο στην καθιερωμένη υποστολή της σημαίας στην προτομή του Λιμενάρχη Καζάκου έξω από το παλιό λιμεναρχείο Μυτιλήνης.

Ο κόσμος από τις 18:00 άρχισε να μαζεύεται δημιουργώντας ατμόσφαιρα «παρέλασης» στην προκυμαία Μυτιλήνης και μόλις το άγημα έκανε την εμφάνιση του όλοι μαζί με ένα αυθόρμητο χειροκρότημα και την ιαχή «Ελλάς- Ελλάς» υποδέχτηκαν τους φαντάρους και την μπάντα της 98 ΑΔΤΕ.

Όταν έφτασε η ώρα του εθνικού ύμνου με μια φωνή έψαλαν τον εθνικό ύμνο δημιουργώντας μια πρωτόγνωρη ατμόσφαιρα στην προκυμαία…».

Αυτή είναι η αλήθεια που σας πονάει, κομμούνια, τώρα που χάσατε τον έλεγχο του άλλοτε «κόκκινου νησιού»! Του άλλοτε και ΠΟΤΕ ΠΙΑ «κόκκινου νησιού», που στις επόμενες εκλογές θα εκλέξει πανηγυρικά τον πρώτο εθνικιστή βουλευτή!


Ο ΔΡΟΜΟΣ ΕΙΝΑΙ ΑΝΟΙΧΤΟΣ 

ΚΑΙ ΤΑ ΣΚΥΛΙΑ ΔΕΜΕΝΑ! 

ΑΝΕΞΕΛΕΓΚΤΗ Η ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΣΤΟΝ ΕΒΡΟ  ΒΙΝΤΕΟ

larisa-syri-thumb-large--2-thumb-large-thumb-large
Εκατοντάδες μετανάστες, που κατά 85% με 90% είναι λαθρομετανάστες και ελάχιστοι είναι πρόσφυγες από την Συρία, περνούν καθημερινά τον ποταμό Έβρο με τον αριθμό να αυξάνεται συνεχώς και την κατάσταση να γίνεται πλέον ανεξέλεγκτη.

Σε όλα σχεδόν τα γύρω χωριά αλλά και την Ορεστιάδα, από τη Νέα Βύσσα, το Χειμώνιο, το Θούριο, το Σοφικό, το Πύθιο, το Πραγγί, βλέπει κανείς μέσα σε αυτά ή στους αγροτικούς και τους επαρχιακούς δρόμους, ανθρώπους κάθε ηλικίας, φανερά ταλαιπωρημένους να περπατούν με τα πόδια, κουβαλώντας αρκετοί και μικρά παιδιά στην αγκαλιά ή υποβοηθώντας μεγαλύτερους σε ηλικία.

Δείτε το παρακάτω βίντεο, όπου φαίνεται πως έχουν βρει κάποιο… εύκολο πέρασμα οι Τούρκοι (και όχι μόνο) διακινητές και περνούν με πλαστικές βάρκες απέναντι τους λαθρομετανάστες και τους πρόσφυγες, εισπράττοντας 900 με 1.000 το άτομο μόνο για το συγκεκριμένο σκοπό.



Μόλις περνούν στην ελληνική πλευρά του Έβρου, κατευθύνονται στα ΚΤΕΛ της Ορεστιάδας και του Διδυμοτείχου και παίρνουν τα λεωφορεία για την Θεσσαλονίκη, προκειμένου εκεί να καταθέσουν αιτήσεις ασύλου. 
Άλλωστε οι λαθροδιακινητές έχουν πληροφορηθεί ήδη την δικαστική απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας που επιτρέπει σε όσους έρχονται να κινούνται ελεύθερα σε όλη την χώρα και αυτό το διαδίδουν σε όσους βρίσκονται στην περιοχή της Αδριανούπολης, ώστε να τους περάσουν από τον ποταμό Έβρο στην Ελλάδα.

Ανοίξαμε και σας περιμένουμε! Βασικά, πάντα ανοιχτά ήμασταν, απλά στον Έβρο αυτό δεν ίσχυε για κάποια χρόνια…

Τώρα όμως ο Έβρος είναι «ανοιχτό σύνορο» για τους απρόσκλητους «επισκέπτες».

Και τώρα που έρχεται το γλυκό καλοκαιράκι και η στάθμη του νερού θα πέσει κατά πολύ, θα έρθουν ακόμη περισσότεροι «επισκέπτες»…

Κι όσο θα αυξάνονται τα «προσφυγάκια», τόσο θα αυξάνονται και τα φράγκα για τους «συμπαραστάτες» και «αλληλέγγυους»!


Ντου από παντού και 
ζήτω τα ανοιχτά σύνορα σύντροφοι!!!


Κ.Π.

Παρασκευή, 20 Απριλίου 2018

Η ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΙΣ ΤΗΣ 21ης ΑΠΡΙΛΙΟΥ 1967.ΓΙΑΤΙ ΕΓΙΝΕ.



Η "Δημοκρατία" μας απέτυχε παταγωδώς όχι γιατί δεν είναι το καλύτερο πολίτευμα αλλά γιατί διάφοροι τυχάρπαστοι λαοπλάνοι και απατεώνες εξουσιαστές κατάφεραν να συνθλίψουν την συνείδηση και το φιλότιμο του Έλληνα, ειδικά μετά το 1981.


Η βασική αιτία της παρακμής και αποτυχίας είναι ο μεταπολιτευτικός αριστερίστικος ρεβανσισμός και κομπλεξαρισμός ο οποίος μετέτρεψε την Δημοκρατία σε ένα πανηγύρι ωχαδερφισμού, αφελληνοποίησης, αναρχίας, ενδοτικότητας, αδιαφορίας και απαξίας κάθε αρχής, αξίας και φιλότιμου που μας κληροδότησαν οι πρόγονοι μας.



Έτσι λοιπόν επί Δημοκρατίας καταφέραμε να ζούμε όλοι μας φυλακισμένοι μέσα σε σιδεριές με το φόβο, τον τρόμο και την ανασφάλεια ενώ επί Χούντας όλοι κοιμόντουσαν με τις πόρτες και τα παράθυρα ανοικτά. 

Φυσικά υπήρχαν και αυτοί που επί Χούντας δεν περνούσαν καλά, όπως οι αριστεροί, αλλά αυτοί είχαν το ιστορικό προηγούμενο του εμφυλίου που και πάλι οραματιζόντουσαν και στην τελική ποιος τους ανάγκασε να είναι αριστεροί για να υποφέρουν; 

Η Χούντα φυλάκισε τους αριστερούς και η Δημοκρατία όλους τους Έλληνες και τους πτώχευσε κιόλας!



Καταφέραμε επί Δημοκρατίας να χρεοκοπήσουμε και να πτωχεύσουμε τη χώρα μας ενώ επί Χούντας η ανάπτυξη και η οικονομία ανθούσε, η ανεργία βρισκόταν στα χαμηλότερα επίπεδα στη νεώτερη ιστορία της Ελλάδος σε αντίθεση με σήμερα που ήδη ένα εκατομμύριο Έλληνες προσπαθούν να ζήσουν χωρίς δουλειά και ψάχνουν να βρουν τρόφιμα μέσα στα σκουπίδια όπως επί ναζιστικής κατοχής το 41!!! 

Και ακόμα δεν έχουμε δει τίποτα γιατί η ανεργία όπως πάνε τα πράγματα θα διπλασιαστεί μέσα στα επόμενα  χρόνια και περισσότεροι από το 50% των Ελλήνων θα ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας. Εν τω  μεταξύ καραβιές από λαθρομετανάστες θα συνεχίζουν να έρχονται χωρίς καν να ξέρουμε τι θα τους κάνουμε….


Καταφέραμε επί Δημοκρατίας να μας αρπάξουν μέσα από τα χέρια μας την ίδια την ιστορία μας και σχεδόν όλος ο πλανήτης να έχει ήδη αναγνωρίσει τους απατεώνες Σκοπιανούς σαν Μακεδόνες. Φυσικά επί Χούντας υπήρξε ο Αττίλας στην Κύπρο αλλά θα πρέπει να διαχωρίσουμε τα πράγματα. 

Ο Αττίλας δεν υπήρξε επί Παπαδοπούλου αλλά επί Ιωαννίδη και μετά την εξέγερση του Πολυτεχνείου η κοινωνική αναταραχή ήταν αυτή που μας οδήγησε λίγο μετά στις λανθασμένες και προδοτικές επιλογές του Ιωαννίδη.



Οι Χουντικοί, μηδενός εξαιρουμένου, πέθαναν στην ψάθα, επί Δημοκρατίας οι βολευτάδες μας μπήκαν με ένα βρακί στην πολιτική και βγήκαν με βίλες, κουρσάρες και καταθέσεις στην Ελβετία. Χάθηκε το φιλότιμο και γεμίσαμε διεφθαρμένους, τρωκτικά, κλέφτες και νταβατζήδες και ακόμα ψάχνουμε να βρούμε έναν από αυτούς για να τον τιμωρήσουμε, τάχα...



Ναι λοιπόν, η 21 Απριλίου 1967 ήταν Επανάσταση, ήταν η Επανάσταση που μας απέτρεψε από έναν δεύτερο εμφύλιο που ο αριστερίστικος ρεβανσισμός και κομπλεξαρισμός και πάλι επιθυμούσε επί χρόνια μετά την ήττα του εμφυλίου το 1949.

Πολύ πιθανό εάν δεν ερχόταν η Επανάσταση των Συνταγματαρχών θα μετατρεπόταν η Ελλάδα σε Αλβανία, Βουλγαρία, Ρουμανία και στην καλύτερη περίπτωση σε Ουγγαρία, Τσεχοσλοβακία ή Ανατολική Γερμανία με ότι συνεπάγεται αυτό. 

Βέβαια ίσως αυτό τελικά να ήταν και καλό από μία άποψη, γιατί σήμερα η Ελλάδα δεν θα είχε μετατραπεί σε μεταναστευτικό σκουπιδοτενεκέ της Ευρώπης και ίσως θα σωζόταν και το Έθνος και η Πατρίδα που μαθηματικά πλέον οδηγείται στην καταστροφή και τον αφανισμό γιατί κανείς ακόμα δεν έχει συνειδητοποιήσει ότι για πρώτη φορά η Πατρίδα μας βρίσκεται υπό κατοχή από εισβολείς που κατάφεραν να την κυριεύσουν ύπουλα και εν καιρώ ειρήνης και αυτό είναι και πρωτοφανές για την ιστορία της Ελλάδος που έπεσε έτσι για πρώτη φορά στην ιστορίας της αμαχητί αλλά αυτή η εισβολή και κατοχή αποτελεί και το πλέον επικίνδυνο μονοπάτι που ακολούθησε ποτέ. 


Και όλα αυτά επί "Δημοκρατίας"....



Περισσότερο από ποτέ λοιπόν, αν και είμαι υπέρμαχος της Δημοκρατίας, χρειαζόμαστε μία νέα Επανάσταση ανάλογη της 21ης Απριλίου για να μας βγάλει από το τέλμα και να μας σώσει από την καταστροφή γιατί πλέον μόνο με πολύ δραστικά μέτρα μπορούμε να σωθούμε, μέτρα που η Δημοκρατία αδυνατεί να προσφέρει λόγω αυτού του αριστερίστικου μεταπολιτευτικού ρεβανσισμού και κομπλεξαρισμού που την διακατέχει.



Έτσι τα καταφέραμε δυστυχώς εν καιρώ "Δημοκρατίας" και τα καταφέραμε έτσι γιατί ο αριστερίστικος μεταπολιτευτικός ρεβανσισμός και κομπλεξαρισμός, ποτέ δεν έπαψε ενδόμυχα να ονειρεύεται και να προσδοκεί νέους εμφυλίους και προδοσίες όπως αυτή της Μακεδονίας και της Θράκης. 

Ποτέ δεν ικανοποιήθηκαν οι αριστεροί από την Δημοκρατία που είχαμε γιατί απλά δεν πιστεύουν στη Δημοκρατία και παρανόησαν ηθελημένα την έννοια της Δημοκρατίας και της Ελευθερίας η οποία δε σημαίνει κάνω ότι γουστάρω αλλά σημαίνει την έλευσι ορίου, δηλαδή φτάνω στο όριο και σταματώ εκεί για να μη παραβιάζω τα δικαιώματα και τις ελευθερίες των άλλων. Αυτό το όριο ποτέ δεν το σεβάστηκε η αριστερά. 


Η Αθήνα είναι η μόνη πρωτεύουσα σε όλο τον κόσμο όπου επιτρέπεται κάθε χρόνο να συντελούνται κατά μέσο όρο, 600 με 800 διαφορετικές διαδηλώσεις και πορείες από 10 – 20 άτομα πολλές φορές, που κλείνουν κεντρικές αρτηρίες της πόλης και παραλύουν το κέντρο και κάθε εργασιακή, εμπορική και οικονομική δραστηριότητα! Η Ελλάδα είναι η πρώτη χώρα παγκοσμίως μάλιστα με τις περισσότερες απεργίες!!! 

Και ποιος ξένος επενδυτής θα επενδύσει τα κεφάλαια του σε ένα τέτοιο ανασφαλές περιβάλλον ώστε να υπάρξει ανάπτυξη στη χώρα; Και ξέρετε πολύ καλά ότι χωρίς κεφάλαια ειδικά από το εξωτερικό, μία υπό ανάπτυξη χώρα, θα τελματώσει και θα πτωχεύσει αργά ή γρήγορα. Και όλα αυτά για να μη χαλάσουν τα κέφια των αργόμισθων και αργόσχολων προοδευτικών εργατοπατεράδων υπαλλήλων της κεντροαριστεράς και του ψευτοπροοδευτισμού.



Και το χειρότερο, σήμερα ποινικοποιήθηκαν οι λέξεις Πατρίδα, Πατριωτισμός, Έθνος, Ιστορία, Σημαία, Σύμβολα, Παρελάσεις, Παράδοση, Θρησκεία, Ελληνισμός, Ηρωισμός και Ανδρεία!
Οι μηδενιστές και ορκισμένοι εχθροί των Πατρίδων, πιστοί υπηρέτες των αφεντικών της Νέας Εποχής που επιθυμούν την εξαφάνιση των Εθνών και της Ιστορίας για να μαζοποιήσουν συνειδήσεις και λαούς και έτσι να καταφέρουν ευκολότερα να τους μετατρέψουν σε δούλους τους, σήμερα όλοι αυτοί καταφέρνουν να περάσουν τα ύπουλα σχέδια τους μέσα από την ψευτοαριστερά, την θολοκουλτούρα, τον ψευτοπροοδευτισμό τον αναρχοναζισμό και το χάος, ευτυχώς όμως δεν μασάμε όλοι χορτάρι όπως νομίζουν...



Η Επανάσταση λοιπόν είναι αναγκαία σήμερα γιατί ήδη βρισκόμαστε στα πρόθυρα ενός νέουδιχασμού  επιθυμούσε η αριστερά και πολύ περισσότερο η αναρχοαριστερά η οποία και προωθείται από τις ίδιες τις κυβερνήσεις.

Δεν είναι τυχαίο ότι η κεντρική γιάφκα της αναρχοαριστεράς (INDYMEDIA) λειτουργεί μέσα από ένα κρατικό ανώτατο εκπαιδευτικό ίδρυμα όπως το Πολυτεχνείο Αθηνών που το πληρώνουν οι Έλληνες πολίτες από το υστέρημα τους με τις ευλογίες των προοδευτικών εξουσιαστών μας!



Μία Επανάσταση όμως χρειάζεται και κότσια και παντελόνια και δεν βλέπω κάποιον που να τα κατέχει αυτά σήμερα, γι'αυτό και η καταστροφή της Πατρίδας μας είναι προδιαγεγραμμένη και σύντομα θα την διαπιστώσουμε. 

Ελπίζω τουλάχιστον λίγο πριν έλθει η οριστική καταστροφή, να αναλάβουμε όλοι τις ευθύνες μας και να βρεθούν και τα κότσια και τα παντελόνια προτού μπεί και η παύλα μετά από την τελεία. 
Και ναι είμαι αισιόδοξος ότι έστω και την τελευταία στιγμή, ο Έλληνας θα ξυπνήσει, θα αντισταθεί και θα ξαναγράψει με ηρωισμό την Ελληνική ιστορία όπως πάντα, καταφέρνοντας να σώσει τελικά και την Πατρίδα και το Έθνος. 


21 Απριλίου 1967: Οι Πρωτεργάτες


Η πορεία των Συνταγματαρχών...



Το καλοκαίρι του 1940, τρείς νεαροί αποφοιτούν κατόπιν επιτυχών εξετάσεων από τη Στρατιωτική Σχολή των Ευελπίδων. Είναι και οι τρείς παιδά από την επαρχία, ασήμων οικογενειών. Είναι ο Γεώργιος Παπαδόπουλος από το Ελαιοχώριο Αχαϊας, ο Νικόλαος Μακαρέζος από την Γραβιά Φθιώτιδος και ο Ιωάννης Λαδάς από το Δυρράχιο Αρκαδίας. Και οι τρείς συμμαθητές ως ευέλπιδες, θα γίνουν από τότε και στενοί φίλοι. 

Έχουν και οι τρείς ένα όνειρο. Να γίνουν αξιωματικοί, να υπηρετήσουν την πατρίδα και να ανέβουν στα υψηλά αξιώματα του Στρατού. Οι φιλοδοξίες αυτές θα εκτραπούν μετά από 27 χρόνια όταν διαπιστώσουν οτι μπορούν να πάρουν την τύχη της Πατρίδος στα χέρια τους και να γίνουν οι σωτήρες της.



Και οι τρείς έλαβαν μέρος στον Ελληνοϊταλικό πόλεμο και διακρίθηκαν στο πεδίο της μάχης. Ο Γ. Παπαδόπουλος, κατά την διάρκεια της κατοχής, κατάγη στα Τάγματα Ασφαλείας υπό τον συνταγματάρχη Νικ. Κουρκουλάκο. Και ήταν μέλος του Στρατοδικείου που καταδίκασε το 1952 σε θάνατο τον κομμουνιστή Νίκο Μπελογιάννη. Αναδιφώντας στα πρακτικά της δίκης εκείνης, διαπιστώνει κανεις οτι ο φανατικός αντικομμουνιστής ταγματάρχης Γ. Παπαδόπουλος δεν εψήφισε υπέρ της θανατικής καταδίκης του Νίκου Μπελογιάννη και ήταν ο μόνος που μειοψήφισε!



Παπαδόπουλος και Μακαρέζος έγιναν μέλη του ΙΔΕΑ που μετά την διάλυσή τυο έμεινε άρρηκτος ο "δεσμός" μεταξύ των μελών του. 

Ο Παπαδόπουλος, πανέξυπνος, άριστος επιτελικός αξιωματικός, έγινε πόλος έλξεως πολλών συναδέλφων του, όλων των συμμαθητών του στην σχολή Ευελπίδων και των δύο τάξεων που τον ακολουθούσαν. Έχαιρε εκτιμήσεως και όλοι έδειχναν τυφλή αφοσίωση στο πρόσωπό του. Στην δεδομένη στιγμή τον ακολούθησαν αδίστακτα. 

Το 1964, μετά από πεταετή και πλέον υπηρεσία στην ΚΥΠ, ο αντισυνταγματάρχης Γ. Παπαδόπουλος, μετατέθηκε απο την κυβέρνηση της "Ενώσεως Κέντρου" στον Έβρο και τοποθετήθηκε διοικητής στην 117 Μοίρα Πεδινού Πυροβολικού στην Ορεστιάδα. 

Μετατέθηκαν επίσης τότε από τον υπουργό Εθνικής Αμύνης Πέτρο Γαρουφαλιά και άλλοι αξιωματικοί της ομάδος Παπαδοπούλου, που εθεωρούντο μέλη του ΙΔΕΑ.



Σ'όλους είναι γνωστό, ότι η τριανδρία Παπαδόπουλου - Παττακού - Μακαρέζου έκανε την επανάσταση της 21ης Απριλίου 1967. Θα πίστευε κανείς, πως οιτρείς αυτοί αξιωματικοί θα προετοίμαζαν από πολύ καιρό πριν το στρατιωτικό τους κίνημα. 

Όπως είχε γράψει στον "Ελεύθερο Κόσμο" ο εκδότης του Σάββας Κωνσταντόπουλος, από το 1956, μετά την Ουγγρική επανάσταση, ο Γ. Παπαδόπουλος σχεδίαζε την δική του, χωρίς να την αποκαλύψει σε κανένα. Οριστική απόφαση πάντως πήρε η τριανδρία μόλις ένα μήνα πριν στα μέσα του Μαρτίου 1967.


Παπαδόπουλος και Μακαρέζος θα γνωρίσουν κι έναν άλλο αξιωματικό το 1966 με τις ίδιες ανησυχίες και διαπιστώσεις. Τον Στυλιανό Παττακό, και κοντά σ'αυτούς και άλλους πολλούς ανησυχούντας δια το κατρακύλισμα της Πατρίδος. 

Στις 12 Οκτωβρίου 1966, ο τότε συνταγματάρχης Στυλιανός Παττακός που επρόκειτο να προαχθεί σε ταξίαρχο μετά τα Χριστούγεννα, μετατέθηκε από την Θεσσαλονίκη στο Συγκρότημα Τεθωρακισμένων στο Γουδί και ανέλαβε την διοίκηση της μονάδος. Μερικές εβδομάδες μετά, συναντήθηκε τυχαία στο ΓΕΣ με τον τότε συνταγματάρχη Γεώργιο Παπαδόπουλο πυο υπηρετούσε στο 3ο Ε.Γ. του ΓΕΣ, Τμημα Επιχειρήσεων.



Την τυχαία αυτή συνάντηση ακολούθησε υπηρεσιακή, στην οποίαν ο Παπαδόπουλος αφού ενημέρωσε τον Παττακό για το αντικείμενο της αρμοδιότητός του, του ζήτησε να του εκθέσει την κατάσταση της Μονάδος του από πλευράς ετοιμότητος και ηθικού, στοιχεία χρήσιμα για το αντικείμενο της εργασίας του. Βεβαίως συζήτησαν - όπως άλλωστε το συνήθιζαν τότε όλοι οι αξιωματικοί - την πολιτική κατάσταση και τους "κινδύνους που απειλούσαν την Πατρίδα", και φυσικά τις καθημερινές διαδηλώσεις και απεργίες. 


ΤΑ ΕΡΓΑ ΤΗΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΕΩΣ 
ΤΗΣ 21ης ΑΠΡΙΛΙΟΥ 1967


Ανατρέχων τις σήμερον, τριάκοντα-τρία έτη μετά την Εθνεγερσίαν της 21ης Απριλίου 1967, εις τα δημοσιεύματα και τας ανασκοπήσεις των συγχρόνων ΜΜΕ, έκπληκτος διαπιστοί ότι βρίθουν "αντιστασιακών γεγονότων", ενώ απουσιάζει παντελώς παν σχετικόν με την προσφοράν και το έργον της Επαναστάσεως. 

Ως αν κατά την περίοδον αύτην ουδέν δημόσιον κτίριον, ουδέν νοσοκομείον, ουδεμία οδός, ουδέν φράγμα, ουδέ το ελάχιστον επαρήχθη, αλλ’ άπαντα "μαγικώς ανεφύησαν" την επομένην της "μεταπολιτεύσεως"!



Πας φιλαλήθης ευκόλως δύναται ν’ ανακαλύψη την αληθήν διάστασιν του κολοσσιαίου Έργου της Επαναστάσεως. 

Επί παραδείγματι, το ιστορικόν σύγγραμα του Αντιπροέδρου αυτής Στρατηγού Στ. Παττακού "21η Απριλίου 1967 - 8η Οκτωβρίου 1973 / Ημέραι και Έργα" εκτενώς πραγματεύεται και μνημονεύει αυτά.


Ακροθιγώς ας επιτραπή όπως αναφερθούν:



Κατασκευή Φραγμάτων Ηλεκτροπαραγωγής 



Αλιάκμονος
Καστρακίου
Πολυφύτου 



Επέκτασις Θερμοηλεκτρικών Μονάδων 



Ερετρίας
Πτολεμαϊδος
Κατασκευή μεγάλων Γεφυρών
Μέγδοβα
Ρυμνίου (Αλιάκμονος)
Σερβίων (Αλιάκμονος) 



Κατασκευή Αεροδρομίων 



Ζακύνθου
Καβάλας
Κυθήρων
Λήμνου
Μυκόνου
Πάρου
Ρόδου
Σάμου
Σκιάθου
Χίου 




Αρδευτικά Έργα 



Αγρινίου - Μεσολογγίου
Έβρου
Νέστου
Πηνειού Ηλείας
Σερρών 



Κτίρια 



Κρατικά Μέγαρα
Διοικητηρίου ΟΛΠ
Εθνικού Νομισματοκοπείου
ΕΙΡΤ
ΟΣΕ
ΟΤΕ
Πολεμικού Μουσείου
Υπουργείου Εξωτερικών 



Δικαστικά Μέγαρα 



Αθηνών
Θεσσαλονίκης
Ιωαννίνων
Λαρίσης
Πατρών 



Επεκτάσεις Νοσοκομείων 



Αντικαρκινικού
Βενιζελείου
Γενικού Κρατικού 



Έναρξις κατασκευής Πανεπιστημιουπόλεων 



Αθηνών
Θεσσαλονίκης
Πατρών 



Επέκτασις Ηλεκτροφωτισμού 



Επίγειος Δορυφορικός Σταθμός Θερμοπυλών



Επέκτασις Οδικού Δικτύου



Ανδριάς Ελευθερίου Βενιζέλου εις Αθήνας και Χανιά









Με αφορμή την21η ΑΠΡΙΛΙΟΥ  ακούμε απο τα ραδιόφωνα και τηλεοράσεις δήθεν "αντιστασιακούς" κατά την περίοδο της "χούντας", έστω και αν τότε ήταν 10 και 12 χρονών! Πολλά μπορούμε να συζητήσουμε για την 21η Απριλίου και πολλές απόψεις να καταθέσουμε, ακόμη και τις ενστάσεις μας περί του αποτελέσματος. 

Αλλά... Δεν δικαιούνται να μιλάνε όλοι αυτοί οι τύπου "αντιστασιακοί", που... πολεμούσαν το καθεστώς απο τους Παρισίους (βλέπε "αγία οικογένεια") ή απο τις παραλίες εξωτικών νησιών (βλέπε Καραμανλήδες) ή απο τις μεγαλουπόλεις άλλων ευρωπαϊκών χωρών, ακόμη και απο την Αμερική(βλέπε Παπανδρέηδες)! 

Φοβᾶμαι...

Φοβᾶμαι τοὺς ἀνθρώπους ποὺ ἑφτὰ χρόνια ἔκαναν πὼς δὲν εἶχαν πάρει χαμπάρι 
καὶ μία ὡραία πρωία μεσοῦντος κάποιου Ἰουλίου 
βγῆκαν στὶς πλατεῖες μὲ σημαιάκια κραυγάζοντας «δῶστε τὴ χούντα στὸ λαό».

Φοβᾶμαι τοὺς ἀνθρώπους ποὺ μὲ καταλερωμένη τὴ φωλιὰ 
πασχίζουν τώρα νὰ βροῦν λεκέδες στὴ δική σου.

Φοβᾶμαι τοὺς ἀνθρώπους ποὺ σοῦ κλείναν τὴν πόρτα 
μὴν τυχὸν καὶ τοὺς δώσεις κουπόνια καὶ τώρα 
τοὺς βλέπεις στὸ Πολυτεχνεῖο νὰ καταθέτουν γαρίφαλα καὶ νὰ δακρύζουν.

Φοβᾶμαι τοὺς ἀνθρώπους ποὺ γέμιζαν τὶς ταβέρνες 
καὶ τὰ σπάζαν στὰ μπουζούκια κάθε βράδυ καὶ τώρα τὰ ξανασπάζουν 
ὅταν τοὺς πιάνει τὸ μεράκι τῆς Φαραντούρη καὶ ἔχουν καὶ «ἀπόψεις».

Φοβᾶμαι τοὺς ἀνθρώπους ποὺ ἄλλαζαν πεζοδρόμιο ὅταν σὲ συναντοῦσαν 
καὶ τώρα σὲ λοιδοροῦν γιατὶ, λέει, δὲν βαδίζεις ἴσιο δρόμο.

Φοβᾶμαι, φοβᾶμαι πολλοὺς ἀνθρώπους.

Μανόλης Ἀναγνωστάκης


Όλοι αυτοί οι γιαλαντζί "αντιστασιακοί" προσπαθούν να πείσουν τους Έλληνες, εδώ και χρόνια, ότι 9 περίπου εκατομμύρια του λαού αγωνιζόταν για να ρίξει την 21η Απριλίου! 

Βεβαίως είναι άξιο απορίας πως κατάφερε να μείνει στην εξουσία 7 ολόκληρα χρόνια, με σύσσωμο τον Ελληνικό Λαό να την πολεμάει! 


Οι φωτογραφίες και τα ντοκουμέντα της εποχής δίνουν την απάντηση και δεν περιμένουμε απο κανέναν απο δαύτους, τους δήθεν "δημοκράτες", να μας δώσουν τα φώτα τους. 

Όπως δεν περιμένουμε απο ανθρώπους που απεχθάνονται τα ολοκληρωτικά καθεστώτα -όπως δηλώνουν- να θεωρούν παράδειγμα προς μίμηση και να λατρεύουν τον Φιντέλ Κάστρο, που εκτός όλων των άλλων, σαν γνήσιος "δημοκράτης" μεταβίβασε την εξουσία στην Κούβα στον αδερφούλη του! 

Δεν θα πρέπει όμως να ξεχνάμε -και να στηλιτεύουμε όπου χρειάζεται- την στάση πολλών και ιδιαιτέρως "επιφανών" Ελλήνων. Που επί Επταετίας έτρεχαν πίσω απο τους Συνταγματάρχες για να κάνουν τις δουλίτσες τους -και μάλιστα έκαναν τεράστιες περιουσίες εκείνη την εποχή ελέω 21ης Απριλίου. Και στην μεταπολίτευση ήταν οι πρώτοι που εμφανίστηκαν σαν... αντιστασιακοί, τρέχοντας και πάλι πίσω απο τους εκπροσώπους της "δημοκρατίας"!


Πέμπτη, 19 Απριλίου 2018

Το πανηγύρι της Μεταπολίτευσης και η ευημερούσα Ελλάδα του 1974 τώρα πια σταματάει, μάλλον με τον τρόπο που της άξιζε ....


Η μεταπολιτευτική δημοκρατία γεννήθηκε πάνω στα ερείπια μιας μεγάλης εθνικής καταστροφής, την οποία ξεπερνά σε σημασία μόνο ο ξεριζωμός του Ελληνισμού της Ιωνίας, του Πόντου και της Ανατολικής Θράκης. Οι μέρες που διάγουμε σηματοδοτούν την οριστική κατάρρευση της μεταπολίτευσης, υπό το βάρος της οικονομικής χρεωκοπίας της χώρας. 

Όμως, πολύ πριν χρεωκοπήσει οικονομικά, η μεταπολιτευτική μας δημοκρατία είχε χρεωκοπήσει ηθικά. Η σημερινή της κατάρρευση, μέσα σε μία ατμόσφαιρα σήψης, αποσύνθεσης και ηθικής παρακμής, ήταν προδιαγεγραμμένη και έχει σε μεγάλο βαθμό τις ρίζες της σε εκείνο το μαύρο καλοκαίρι του 1974. 

Την προδίκασε η αδυναμία της, ή ακριβέστερα η συνειδητή της άρνηση, να αποκαθάρει το άγος του πραξικοπήματος και της τουρκικής εισβολής και να αποδώσει δικαιοσύνη για την Κυπριακή Τραγωδία. Τιμωρώντας όσους άνοιξαν την Κερκόπορτα στο Πεντεμίλι της Κυρήνειας και τιμώντας όσους προέταξαν τα στήθη τους, υπερασπιζόμενοι τέσσερις χιλιάδες χρόνια ελληνικής ιστορίας στο νησί του Ευαγόρα.

Δεν υπάρχει τίποτα το μεταφυσικό σε αυτή τη διαπίστωση. Ούτε η μοίρα της ελλαδικής κοινωνίας το είχε γραμμένο – για όσους την θεωρούν πλοηγό της ζωής, ούτε ο Θεός μας τιμώρησε – για όσους πιστεύουν στην ύπαρξή Του. Απλά, η ηθική συγκρότηση μιας κοινωνίας, αποτελεί ασφαλή οδηγό και πρόκριμα για την κατάληξή της. 

Μία κοινωνία που ανέχτηκε τον ενταφιασμό της διερεύνησης των ευθυνών για μία τέτοια εθνική καταστροφή, ήταν θέμα χρόνου να συναντήσει την επόμενη.Τριάντα πέντε (και κάτι) χρόνια μετά, είναι ασήμαντος ιστορικός χρόνος. 

Θα μπορούσε να είχε συμβεί αργότερα, ή και νωρίτερα, ήταν όμως νομοτελειακό πως η κατάρρευση θα ερχόταν. Τα συμπτώματα της Ύβρεως που διαπράχθηκε ήσαν πολλά και εξόφθαλμα αλλά και το δέλεαρ που έπεισε το κοινωνικό σώμα να ανεχθεί τη συγκάλυψη, κι αυτό ήταν ευδιάκριτο.

Η Ύβρις υπήρξε τεράστια, ανήκουστη. Κανείς δεν τιμωρήθηκε για την ανείπωτη Τραγωδία! Οι στρατηγοί, ναύαρχοι, πτέραρχοι, και ό,τι άλλο τέλος πάντων ήταν τότε, που σχεδίασαν και εκτέλεσαν το πραξικόπημα της 15ης Ιουλίου (ή δεν έκαναν τίποτα για να το εμποδίσουν, αρκούμενοι στο να μιλούν με τους Αμερικανούς και τον ξένο «παράγοντα»), έζησαν – ή ζουν ακόμα – εν τιμή, απολαμβάνοντας τίτλους, συντάξεις και προνόμια. Όσοι ολιγώρησαν μπροστά στον εισβολέα (ενώ ίσως είχαν αποδειχθεί «λιοντάρια» στο πραξικόπημα), δεν ελέγχθηκαν ποτέ. 

O θλιβερός θίασος που υποδυόταν την «ελληνική κυβέρνηση»κατά το πραξικόπημα και την πρώτη φάση της τουρκικής εισβολής, δεν αντιμετώπισε ποτέ τη δικαιοσύνη. Οι πολιτικοί άνδρες που ανέλαβαν τα ηνία στις 23 Ιουλίου, δεν έδωσαν ποτέ εξηγήσεις για όσα έκαναν ή, το κυριότερο, παρέλειψαν να κάνουν, για να υπερασπιστούν την μεγαλόνησο από την ολοφάνερα επικείμενη δεύτερη φάση των επιχειρήσεων. 

Απεναντίας, όσοι ρίχτηκαν στις 20 Ιουλίου στον αγώνα, με το πάθος που πραγματικά ταίριαζε σε όσους αξιώθηκαν τέτοια τιμή, υβρίστηκαν, συκοφαντήθηκαν και αφέθηκαν ανενδοίαστα στη λήθη, στην αδιαφορία και στην απαξίωση. Και όσοι από αυτούς είχαν την ατυχία να απωλέσουν τη σωματική τους αρτιμέλεια ή την ψυχική και σωματική τους υγεία, υπέστησαν απίστευτους εξευτελισμούς από τη μεταπολιτευτική μας δημοκρατία. 

Οι νεκροί, οι τραυματίες, οι αγνοούμενοι, οι πρόσφυγες, τα ορφανά, οι κακοποιημένες γυναίκες της εισβολής, αφέθηκαν να ξεχαστούν. Τι τύχη είχε μία δημοκρατία που διαπράττει τέτοια ανομία; Δεν ήταν φανερό πού θα κατέληγε;

Η Κυπριακή Τραγωδία του 1974 δεν είναι όμως ένα οποιοδήποτε γεγονός. Πρόκειται για μία πολιτικο-στρατιωτική ήττα που σημαδεύει ανεξίτηλα την Ιστορία του Έθνους και υποθηκεύει το μέλλον του Ελληνισμού σε μία πανάρχαια κοιτίδα του.

Τι είδους δημοκρατία είναι αυτή που αρνείται να διερευνήσει τα αίτια ενός τέτοιου εφιάλτη, επικαλούμενη πως θα διαταραχθούν οι σχέσεις της χώρας με τον «ξένο παράγοντα»; 

Τι είδους κοινωνία είναι αυτή που ανέχεται, λιγότερο από δεκαπέντε χρόνια μετά την τραγωδία, υποκριτικό «άνοιγμα» του φακέλου της Κύπρου για να εξυπηρετηθούν εκλογικές σκοπιμότητες της στιγμής;

Δεν της αξίζει να καταρρεύσει μέσα στη γενική καταισχύνη; 

Μία δημοκρατία που αφήνει άταφους και λησμονημένους τους ήρωές της και ατιμώρητους τους υπεύθυνους μίας ιστορικής καταστροφής, επειδή 
«…ανακύπτει κίνδυνος να προκύψουν γεγονότα ικανά να διαταράξουν τας διεθνείς σχέσεις της Ελλάδος μετ’ άλλων κρατών…», δεν έχει προδιαγράψει το μέλλον της; 

Δεν ήταν φανερό πως η κοινωνία της θα άκουγε κάποτε έναν gauleiter από την Εσπερία να δηλώνει ωμά πως «η εθνική κυριαρχία των Ελλήνων θα περιοριστεί σε μεγάλο βαθμό»;

Ξέρω πως πολλοί θα καγχάσουν με όσα υποστηρίζει αυτό το σημείωμα. «Τι σχέση έχει», θα πούν, «η οικονομική μας χρεωκοπία, με τα όσα έγιναν το καλοκαίρι του 1974»; “It’s the economy stupid!”, θα φωνάξουν οι γιάπηδες του LSE και του Harvard. Ποιά Κύπρος; Εδώ μιλάμε για ΑΕΠ, spreads, CDS, το διογκωμένο δημόσιο, τα swaps, τι είναι αυτά που μας λές; 

Πικρό και παγωμένο θα είναι όμως το γέλιο τους. Γιατί όλοι ξέρουμε πως μία κοινωνία χρεωκοπεί οριστικά, μόνο όταν διαλυθεί το σύστημα αξιών της. Αυτό είναι που της επιτρέπει να σταθεί όρθια και να αντέξει φυσικές και οικονομικές καταστροφές, πολέμους, αναποδιές και δυστυχίες. 

Η ελλαδική κοινωνία υπονόμευσε το σύστημα αξιών της, όταν απέστρεψε το πρόσωπο από την κυπριακή τραγωδία, για να κυνηγήσει την επίπλαστη οικονομική ευμάρεια της μεταπολίτευσης. Και τώρα είναι γονατισμένη και ανίκανη να αντιδράσει. 

Θα στοιχημάτιζε κανείς, έστω και μία πεντάρα, πως η ελλαδική κοινωνία έχει τη δύναμη να αντέξει μία πτώχευση; Γιατί, το δίλημμα του αν μπορεί να αντέξει κάτι πιο επώδυνο (όπως π.χ. την ανάγκη να υπερασπιστεί ενόπλως την ανεξαρτησία και την ακεραιότητά της), αρνούμαι ακόμη και να το εκφέρω ....

Πιστεύω πως η προσπάθεια που έκανε η κοινωνία μας να αποστρέψει το πρόσωπο από (τις ευθύνες της και το χρέος της προς) την Κύπρο, οδήγησε σε καταστάσεις περίεργες. Η πολιτική μας ηγεσία, γιορτάζει κάθε χρόνο στις 24 Ιουλίου την επάνοδο της Δημοκρατίας, με μία glamorous (παλαιότερα τουλάχιστον) δεξίωση της Προεδρίας. 

Η δεξίωση αυτή και ο χρόνος τέλεσής της, ενσαρκώνει την τραγωδία που ανεπίγνωστα μάλλον, έζησε η δική μου γενιά – η γενιά της μεταπολίτευσης, των σημερινών πενηντάρηδων. 

Ποτέ δεν κατάφερα να συνέλθω από την διαπίστωση πως την ώρα εκείνη, της 23ης Ιουλίου του 1974, που εγώ ανέμιζα μία σημαία στην Αθήνα πανηγυρίζοντας για την κατάρρευση της δικτατορίας, κάποια παιδιά της γειτονιάς μου, της πόλης μου, του συγγενικού μου κύκλου, της διπλανής πόρτας τελικά, πέθαιναν μαχόμενοι στην Κυπριακή Γή, σε μία μάχη αισχρά προδομένη.

Την ίδια ακριβώς ώρα που εγώ ανέμιζα τη σημαία και όλοι γύρω μου πανηγύριζαν, στην Κύπρο, η ΕΛΔΥΚ υπερασπιζόταν το στρατόπεδό της και τα όπλα της έπαιρναν φωτιά. 

Η ελλαδίτικη Α’ Μοίρα Καταδρομών έθαβε 30 καρβουνιασμένα παλικάρια, θύματα της γελοιότητας αυτών που δεν λογοδότησαν ποτέ, και έπαιρνε θέση για τη μάχη που κράτησε ελεύθερο το αεροδρόμιο της Λευκωσίας. Η 33η Μοίρα Καταδρομών είχε παραδώσει στην αγκαλιά του Πενταδάκτυλου τονΤαγματάρχη Κατσάνη και στην Αθανασία τους 120 αξιωματικούς και καταδρομείς της που προσπάθησαν να κλείσουν με τα κορμιά τους το ρήγμα της Κυρήνειας, από όπου έμπαινε σιδερόφρακτος πια ο Αττίλας. 

Η 31η Μοίρα Καταδρομών αγρυπνούσε φυλάγοντας τη ρημαγμένη Κυπριακή Γή, ανασταίνοντας με τη λαμπρή της δράση από τον Πενταδάκτυλο ως το Πυρόι, το 5/42 Σύνταγμα Ευζώνων του Πλαστήρα. Και η Δόξα μελετούσε το ανάστημα του Παύλου Κουρούπη, του Ελευθέριου Τσομάκη και των λαμπρών συμμαχητών τους, που διάλεξαν να στοιχειώσουν την Κυρήνεια με τη θυσία τους, παρά να φύγουν. Εμείς όμως στην Αθήνα, εκείνη ακριβώς τη στιγμή, τίποτα από αυτά δεν γνωρίζαμε και τίποτα από αυτά δεν φαινόταν να μας νοιάζει. 

Το πανηγύρι της Μεταπολίτευσης, μόλις είχε ξεκινήσει. Δεν το σταματούσε ούτε η κλαγγή των όπλων, ούτε ο ορυμαγδός της μάχης από τη μαρτυρική Κύπρο. Δεν το σταμάτησε ούτε ο Αττίλας ΙΙ. Μόνο τώρα πια σταματάει, μάλλον με τον τρόπο που του άξιζε ....

Θα πρότεινα στο σημείο αυτό, πριν αποτιμήσει ο αναγνώστης τα όσα έγραψα σε αυτό το σημείωμα, να κάνει λίγο ακόμα υπομονή, και να γυρίσει τη ματιά του 80 χρόνια πίσω, για να κάνει μία σύγκριση. Για να σκεφτεί, αν ο ισχυρισμός του σημειώματος αυτού πως η ρίζα της χρεωκοπίας βρίσκεται στην απροθυμία της ελλαδικής κοινωνίας να αποκαθάρει το άγος του 1974, έχει κάποια βάση. 

Το Σεπτέμβρη του 1922, φαινόταν να καταρρέει όχι μόνο η «Μεγάλη Ιδέα» αλλά ολόκληρο το Ελληνικό Κράτος. Τελείωνε με το χειρότερο δυνατό τρόπο μία πολεμική περιπέτεια δέκα ετών. 

O διπλασιασμός της εδαφικής έκτασης της χώρας (1912-13) κινδύνευε να εξανεμιστεί από την οδυνηρή ήττα στη Μικρά Ασία, που έθετε σε κίνδυνο την ύπαρξη του Έθνους. Τα πάντα κατέρρεαν. Τα θλιβερά απομεινάρια μιας ένδοξης Στρατιάς διέρρεαν σε αποσύνθεση, μαζί με πλήθη προσφύγων που ετοιμάζονταν να περάσουν το Αιγαίο και να έλθουν στην ηπειρωτική Ελλάδα.

Ας κάνει τώρα ο αναγνώστης ένα μικρό χρονικό άλμα: μόλις 18 χρόνια μετά, και μάλιστα ύστερα από μία περίοδο ανώμαλου πολιτικού βίου και αλλεπάλληλων στρατιωτικών κινημάτων, μία επίσημη χρεωκοπία (1932) και μία τετράχρονη δικτατορία,το ίδιο Έθνος έγραφε την εποποιία του ’40, γονατίζοντας κυριολεκτικά (τη μία) και ηθικά (την άλλη), δύο αυτοκρατορίες της εποχής.

Πώς επετεύχθη αυτό; Θα είχε συμβεί αν δεν είχε αποκαθαρθεί το άγος της Μικρασιατικής Καταστροφής με την δίκη και την εκτέλεση των 6; Θα είχε καταφέρει χωρίς αυτή την κάθαρση, η ηγεσία της εποχής, να συγκροτήσει τη Στρατιά του Έβρου και να επιτύχει τους όρους της Λωζάνης; Θα είχε σταθεί όρθιο το Έθνος; Αμφίβολο. Του «Έθνους η ειμαρμένη» απαίτησε Κάθαρση. Τιμωρία. Για κάποιους ίσως άδικα, αλλά δεν γινόταν αλλιώς.

Ας συγκρίνει λοιπόν τώρα ο αναγνώστης, το τότε και το σήμερα. Η φτωχή, ηττημένη, ταπεινωμένη Ελλάδα του 1922, μετά την Κάθαρση της Μικρασιατικής Τραγωδίας στάθηκε στα πόδια της και ανάγκασε 18 χρόνια μετά όλη την οικουμένη να υποκλιθεί στο μεγαλείο της ελληνικής ψυχής. 

Αντίθετα, η ευημερούσα Ελλάδα του 1974, «ταϊστηκε» με «δημοκρατία», «σοσιαλισμό» και «οικονομική ανάπτυξη», και αγνόησε την ιστορική αναγκαιότητα και την αδήριτη εσωτερική ανάγκη του κοινωνικού σώματος για τιμωρία των ενόχων της Κυπριακής Τραγωδίας.

43 χρόνια μετά, και αφού είδε να περνά μπροστά της τόσος πλούτος όσος ίσως δεν είχε εμφανιστεί σε καμμία άλλη περίοδο του ελεύθερου βίου της, η Ελλαδική κοινωνίακαταρρέει παταγωδώς. Καταρρέει, βασανιστικά και εξευτελιστικά, περίγελως των Εθνών της Γης. 

Μη έχοντας ηθική πυξίδα, εκμαυλισμένη και αποπροσανατολισμένη, διαλύεται αδυνατώντας να βρεί στήριγμα στην εθελόδουλη μεταπολιτευτική πολιτική elite, αλλά και στη γελοία, νεο-πλουτίστικη οικονομική elite (της οποίας οι «εκλεκτοί», κάποτε διασκέδαζαν εκτοξεύοντας αλλήλοις αστακούς, σε εκείνα τα «υπέροχα» καλοκαιρινά μυκονιάτικα parties της περιόδου του Χρηματιστηρίου, έξοχα δείγματα της αισθητικής μιας μεταπολίτευσης που οικοδομήθηκε πάνω στα ερείπια του Κυπριακού Ελληνισμού). 

Μετά από αυτή την ιστορική αντίστιξη, ας καγχάσει όποιος θέλει για το περιεχόμενο αυτού του άρθρου. Αν μπορεί, φυσικά. Οι σκιές του Κυπριακού καλοκαιριού του 1974, και το βλέμμα εκείνου του αγοριού μπροστά στον τοίχο που κραυγάζει μέσα στην εκκωφαντική σιωπή της φωτογραφίας 

«Κανένας δεν ξεχνά, Τίποτα δεν ξεχνιέται!» θα στοιχειώνουν για πάντα τις μέρες μας. 

Η Κύπρος τιμωρεί διαχρονικά και αυτούς που «εμήδισαν», και αυτούς που την ξέχασαν. Μάλλον, δεν θα καταφέρουμε να μάθουμε με σιγουριά αν κάποιοι «εμήδισαν», απλά το υποπτευόμαστε. Σίγουρα όμως, η ελλαδική κοινωνία επέλεξε να ξεχάσει. 

Αλλά, όπως μαρτυρά ο σοφός λαός, όπως στρώνει κανείς, έτσι κοιμάται.