ΕΛΛΗΝΙΚΟΤΗΤΑ

ΤΟ ΑΙΜΟΣ BLOG ΣΑΣ ΕΥΧΕΤΑΙ ΤΟ ΕΤΟΣ 2017 ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΕΤΟΣ ΑΝΑΤΡΟΠΗΣ ΚΑΙ ΕΘΝΙΚΗΣ ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΗΣ Ο ΣΗΜΕΡΙΝΟΣ ΕΧΘΡΟΣ ΜΑΣ ΕΙΝΑΙ Η ΠΑΡΑΠΛΗΡΟΦΟΡΗΣΗ



Το πρώτο βήμα για να εξοντώσεις ένα έθνος, είναι να διαγράψεις τη μνήμη του.Να καταστρέψεις τα βιβλία του, την κουλτούρα του, την ιστορία του.Μετά να βάλεις κάποιον να γράψει νέα βιβλία, να κατασκευάσει μια νέα παιδεία, να επινοήσει μια νέα ιστορία ...Δεν θα χρειαστεί πολύς καιρός για να αρχίσει αυτό το έθνος να ξεχνά ποιο είναι και ποιο ήταν.Ο υπόλοιπος κόσμος γύρω του θα το ξεχάσει ακόμα πιο γρήγορα».Δεν είναι κακό να μην αισθάνεται κανείς Έλληνας, όπως και να πιστεύει άκριτα, όπου αυτός θέλει, τόσα δισεκατομμύρια άνθρωποι άλλωστε το κάνουν αυτό, κακό είναι να διαστρεβλώνει την αλήθεια με ανύπαρκτες γνώσεις και ψεύδη! ”Το πολιτικό σύστημα θριαμβεύει επειδή είναι μια ενωμένη μειοψηφία που ενεργεί εναντίον μιας διαιρεμένης πλειοψηφίας.”

Τα κόμματα αντανακλούν κοινωνικές πραγματικότητες και ιδεολογικές αφετηρίες. Και μονάχα όταν η ίδια η κοινωνία τα απορρίψει, περνούν στην Ιστορία.

Τετάρτη, 6 Δεκεμβρίου 2017

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΑΡΧΗΓΕ!!!

ΜΙΧΑΛΟΛΙΑΚΟΣ
Οι θερμότερες ευχές μας σε έναν άνθρωπο που έχει δώσει ολόκληρη την ζωή του στην Ιδέα και στον αγώνα υπέρ του Ελληνικού λαού. 

Του ευχόμαστε να έχει δύναμη και υγεία και να συνεχίσει να είναι μπροστάρης και εμπνευστής του αγώνα για μια Ελλάδα όπως την έχει οραματιστεί…

Ευχές για υγεία, δύναμη  στον Αρχηγό της Χρυσής Αυγής να συνεχίσει τον Αγώνα, για Εθνική Ανεξαρτησία και Κοινωνική Δικαιοσύνη.

Δευτέρα, 4 Δεκεμβρίου 2017

ΜΕΛΟΣ ΤΗΣ ΣΥΝΤΟΝΙΣΤΙΚΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΤΟΥ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟΥ 1973 ΟΜΟΛΟΓΕΙ: ΚΑΝΑΜΕ ΜΕΓΑΛΟ ΚΑΚΟ ΣΤΗΝ ΠΑΤΡΙΔΑ ΜΑΣ!

Μια άκρως ενδιαφέρουσα διπλή συνέντευξη, με θέμα τον μεγαλύτερο μύθο της μεταπολίτευσης, τον μύθο του Πολυτεχνείου, δημοσιεύεται σήμερα στην εφημερίδα «Δημοκρατία». Απ’ τη μια μεριά θυμάται και αποκαλύπτει ο Κυριάκος Σταμέλος, μέλος της Συντονιστικής Επιτροπής των φοιτητών του Πολυτεχνείου (ο οποίος δεν εξαργύρωσε την συμμετοχή του στα γεγονότα με την πλευρά των νικητών, εν αντιθέσει με πολλούς άλλους… πολυτεχνίτες) κι από την άλλη ο Μιχάλης Γουνελάς, επικεφαλής των αρμάτων μάχης.

Κατ’ αρχάς και οι δύο συμφώνησαν πως δεν υπήρξαν νεκροί μέσα στον χώρο του Πολυτεχνείου. Και πως οι όποιοι νεκροί έξω από το Πολυτεχνείο, σκοτώθηκαν από σφαίρες «ελευθέρων σκοπευτών», αγνώστου ταυτότητας και προθέσεων. Πάντως, δεν επρόκειτο περί στρατιωτικών ή αστυνομικών. Άρα, πιθανότατα ήταν προβοκάτορες σε διατεταγμένη αποστολή από αγνώστους.

Έπειτα και οι δύο συμφώνησαν στην περίεργη ανοχή που υπήρξε από την κυβέρνηση Μαρκεζίνη στην λειτουργία του ραδιοφωνικού σταθμού του Πολυτεχνείου (βασική εκφωνήτρια του οποίου ήταν η συντρόφισσα Μαρία Δαμανάκη – «Εδώ Πολυτεχνείο, εδώ Πολυτεχνείο»…), η οποία θα μπορούσε να διακοπεί άμεσα. Αλλά και το γεγονός ότι δεν ακούστηκε από τον σταθμό αυτό ούτε ένα αντιαμερικανικό σύνθημα… Επίσης, συμφώνησαν στο ότι αν η κυβέρνηση έκοβε εξ’ αρχής το ρεύμα και το νερό, η όλη ιστορία θα είχε άδοξο τέλος, πολύ πριν από τη μοιραία νύχτα. Ποιοι εμπόδισαν την κυβέρνηση Μαρκεζίνη να τα κάνει όλα αυτά; Ίσως κάποιοι εξωτερικοί παράγοντες, που είχαν το «σκοπό» τους…

Ένα άλλο στοιχείο που προκύπτει, σύμφωνα με τον Σταμέλο, είναι ότι το ΚΚΕ (το οποίο αρχικώς είχε χαρακτηρίσει «πράκτορες» και «προβοκάτορες» τους πρώτους που κατέλαβαν το Πολυτεχνείο), απέσυρε τα στελέχη του από τον χώρο κατά την τρίτη ημέρα της κατάληψης, αρκετές ώρες πριν από την επιχείρηση εκκένωσης.

Ωστόσο, το πιο σημαντικό σημείο της συνεντεύξεως είναι το «δια ταύτα», δηλαδή κατά πόσον, κρίνοντας εκ του αποτελέσματος, η εξέγερση ωφέλησε ή έβλαψε την Πατρίδα. Επ’ αυτού, ο Κυριάκος Σταμέλος δε μάσησε τα λόγια του:

«Ποιος μπορεί να αρνηθεί ότι, αν δεν είχαν γίνει τα γεγονότα του Πολυτεχνείου, πιθανότατα δε θα είχαμε χάσει την Κύπρο. Δηλαδή δεν ήταν στις προθέσεις βεβαίως των επαναστατημένων να χαθεί η Κύπρος, αλλά υπήρξε τέτοια ροή στην εκμετάλλευση διότι εμείς δε ρίξαμε τον Παπαδόπουλο. Φέραμε τον Ιωαννίδη, πάντως. Και ο Ιωαννίδης δεν έπεσε μόνος του, έπεσε λόγω των γεγονότων της Κύπρου. Άρα λοιπόν, ένα αυθόρμητο κίνημα μετετράπη σ’ έναν μοχλό εναντίον της πατρίδος. Δεν έχω καμιά διάθεση αποδόμησης της εξέγερσης, απλά θέλω να πω την αλήθεια».

Τα συμπεράσματα δικά σας!

Αντίοχος


Κυριακή, 3 Δεκεμβρίου 2017

Η ΕΝΟΧΗ ΣΙΩΠΗ ΕΝΟΣ ΚΑΘΕΣΤΩΤΟΣ – ΑΡΘΡΟ ΤΟΥ Ν.Γ. ΜΙΧΑΛΟΛΙΑΚΟΥ

Η ένοχη σιωπή ενός καθεστώτος - Άρθρο του Ν. Γ. Μιχαλολιάκου

Μια ομιλία μου στην Βουλή και ερωτήματα χωρίς απάντηση από κόμματα και ΜΜΕ

Στις 20 Νοεμβρίου του 2017, στην ολομέλεια της Βουλής των Ελλήνων, υπήρχε συζήτηση για το νομοσχέδιο περί του κοινωνικού μερίσματος, στο οποίο μοιραία κυριάρχησε η μεγάλη τραγωδία που είχε συμβεί πρόσφατα στην Μάνδρα Αττικής, όπου ακόμα μετρούσαν νεκρούς. Στην διάρκεια της ομιλίας μου έθεσα ζητήματα σοβαρά και κρίσιμα ερωτήματα, αλλά δεν πήρα απάντηση από κανέναν, όχι μόνον μέσα στη Βουλή, αλλά και εκτός Βουλής.

Τηλεοπτικοί σταθμοί, φυλλάδες, διαδίκτυο, τα ΜΜΕ γενικά, δεν προέβαλαν τα όσα είπα και δεν τα είπα σε κάποιο… καφενείο, αλλά στην ολομέλεια της Βουλής και αυτό δείχνει ότι εις ό,τι αφορά την ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ δεν υπάρχει δημοκρατία σε αυτόν τον τόπο. Ο απλός πολίτης λέει “να το πει στη Βουλή, να ακουστεί”… Έλα, όμως, που έχουν τον τρόπο ακόμα και στην Βουλή να το πεις να μη ακουστεί! Περιόρισαν μία ομιλία δώδεκα ολόκληρων λεπτών σε ένα απόσπασμα στα δελτία ειδήσεων… 5 δευτερολέπτων! Ωχριά ακόμη και ο ίδιος ο Στάλιν απέναντι στην λογοκρισία τους.

Η πρόταση για οικονομική ενίσχυση των κατοίκων της Μάνδρας από την ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ

Αρχίζοντας, λοιπόν, την ομιλία μου πρότεινα από τα παρανόμως δεσμευμένα χρήματα από το Ελληνικό κράτος, από την χρηματοδότηση της ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ, να δοθεί ένα εκατομμύριο άμεσα στους κατοίκους της Μάνδρας. Από τα πρακτικά της Βουλής τα παρακάτω:

“…Πριν αναφερθώ στο σημερινό νομοθέτημα θα ήθελα να εκφράσω τα θερμά μου συλλυπητήρια στις οικογένειες των θυμάτων ενός ανεύθυνου εδώ και δεκαετίες κράτους στη Μάνδρα της Αττικής και να δηλώσω ότι με ένα παράνομο και αντισυνταγματικό νομοσχέδιο η Χρυσή Αυγή είναι το μοναδικό κόμμα μέσα στη Βουλή του οποίου κατακρατείται η χρηματοδότηση. Από αυτήν τη χρηματοδότηση, λοιπόν, καλώ την Κυβέρνηση να αποδεσμεύσει 1 εκατομμύριο ευρώ και να τα δώσει άμεσα στους πληγέντες κατοίκους της Μάνδρας και της Νέας Περάμου.”

Δεν λάβαμε φυσικά ουδεμία απάντηση από την κυβέρνηση και ούτε και προβλήθηκε η πρότασή μας από τα ΜΜΕ. Προτιμούν να κρατούν δεσμευμένα τα χρήματα αυτά στο Ταμείο Παρακαταθηκών και Δανείων από το να τα μοιράσουν στους συμπατριώτες μας που καταστράφηκαν, προκειμένου να μην ακουστεί η ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ! Δείγμα και αυτό του μίσους και της εμπάθειας ενός σάπιου και διεφθαρμένου καθεστώτος.

Ερώτημα για το όνομα της Μακεδονίας, τον Μπουτάρη και τον Κοτζιά

Δεν περιορίστηκα βεβαίως στα του νομοθετήματος και της μεγάλης συμφοράς των συμπατριωτών μας στην Δυτική Αττική. Έθιξα και ένα μεγάλο εθνικό θέμα, για το οποίο υπάρχει περίεργη κινητικότητα τον τελευταίο καιρό, το ζήτημα της Μακεδονίας μας. Και αναφερόμενος στην επίσκεψη του δημάρχου Θεσσαλονίκης στα Σκόπια είπα μέσα στη Βουλή τα παρακάτω:

“…Ο κ. Μπουτάρης δεν αρκέστηκε στους ύμνους στον Μουσταφά Κεμάλ. Πήρε το αυτοκίνητό του και πήγε λίγες εκατοντάδες χιλιόμετρα βορειότερα στα Σκόπια όπου αποκάλεσε τα Σκόπια «Μακεδονία». Όταν εδέχθη την κατακραυγή ενός σημαντικού μέρους του Τύπου και του ελληνικού λαού, βγήκε και είπε ότι για το ταξίδι του αυτό είχε ενθάρρυνση από τον κ. Κοτζιά. Περιμέναμε δύο ολόκληρες ημέρες να διαψεύσει ο κ. Κοτζιάς τον Μπουτάρη και να πει ότι δεν είχε καμία ενθάρρυνση από αυτόν για να πάει στα Σκόπια και να αποκαλέσει το κράτος αυτό που έχει αλυτρωτικά σχέδια εις βάρος του ελληνισμού με το όνομα που αποτελεί μαχαιριά στην πλάτη των εθνικών μας συμφερόντων. Δεν έκανε τίποτα ο κ. Κοτζιάς. Ετοιμάζεστε ίσως να ξεπουλήσετε το όνομα «Μακεδονία».”

Καμία προβολή από τους πληρωμένους κονδυλοφόρους και τους “νταβατζήδες” των ΜΜΕ και του ερωτήματός μου αυτού. Καμία απάντηση παρομοίως και από τον υπουργό των εξωτερικών, ο οποίος σιώπησε και όχι σε ένα ανεύθυνο σχόλιο στο διαδίκτυο, αλλά στο δημόσιο ερώτημα και την καταγγελία ενός πολιτικού κόμματος μέσα στο ίδιο το κοινοβούλιο και η σιωπή αυτή δείχνει σίγουρα ενοχή.

Για την εισβολή των “συντρόφων” του “Ρουβικώνα” στο Πεντάγωνο!

Στην ίδια μου ομιλία κατήγγειλα επίσης την ανοχή των “αμερικανοκομμουνιστών” του ΣΥΡΙΖΑ απέναντι στην θρασύτατη εισβολή των προστατευόμενων παρακρατικών μπολσεβίκων του “Ρουβικώνα” σε ένα στρατόπεδο των Ενόπλων μας Δυνάμεων. Και σε αυτό το ερώτημα σιωπή… Συγκεκριμένα έθεσα το ζήτημα ως εξής:

“…Πέρα από το όργιο της ανομίας στα Εξάρχεια, στα οποία συχνάζουν πολλοί από το κόμμα που κυβερνά την πατρίδα μας, είχαμε και την εισβολή του περίφημου «Ρουβικώνα» στον Πεντάγωνο. Μια ομάδα αναρχοκομμουνιστών μπήκε μέσα στην καρδιά των Ενόπλων Δυνάμεων, στο Πεντάγωνο, και αποχώρησε χωρίς να συμβεί τίποτε… Μπήκαν μέσα ανενόχλητοι. Έφυγαν ανενόχλητοι. Λόγια του αέρα όλα αυτά που λένε ότι απωθήθηκαν. Όμως, θα ήθελα να ρωτήσω. Έχουν περάσει τρεις ημέρες από τότε. Κάμερες δεν υπάρχουν στο Πεντάγωνο; Έχει ανοίξει δικογραφία για την εισβολή στο Πεντάγωνο; Όχι. Είχα άδικο, λοιπόν, όταν έλεγα στον κ. Κοντονή προ ημερών ότι ο ΣΥΡΙΖΑ καλύπτει εγκληματίες;…”

Απόλυτη σιωπή λοιπόν και για αυτήν την καταγγελία μας. Και απ’ όσο γνωρίζουμε δεν έχει ανοιχτεί καμία δικογραφία, δεν έχει γίνει καμία δίωξη εναντίον αυτών, που εισέβαλαν στο Πεντάγωνο, ενώ είναι γνωστό ότι στο συγκεκριμένο χώρο υπάρχουν όχι μία ή δύο, αλλά δεκάδες κάμερες και είναι γνωστοί στις αρχές αυτοί που προέβησαν στην θρασύτατη αυτή πρόκληση.

Περί «πολιτικής ευθύνης»

Όσο για τον αρμόδιο υπουργό εθνικής αμύνης Πάνο Καμμένο, αναφερόμενος στην εισβολή στο Πεντάγωνο είπε ότι αναλαμβάνει την πολιτική ευθύνη! Τι σημαίνει αυτό πληρωμένοι κονδυλοφόροι του συστήματος; Σημαίνει ότι ο Πάνος Καμμένος διέταξε την εισβολή του “Ρουβικώνα” στο Πεντάγωνο και ήταν εν γνώσει του αυτή; Όχι βέβαια.

Όταν όμως εγώ μίλησα περί “πολιτικής ευθύνης” και ΟΧΙ ΠΟΙΝΙΚΗΣ, για ένα έγκλημα το οποίο από την πρώτη στιγμή είχα και προσωπικά εγώ, αλλά και το κόμμα μας καταδικάσει, βγήκατε όλοι με μια φωνή και όχι μόνον οι αριστεροί, αλλά και κάποιοι ψευτοπατριώτες, που πανηγύριζαν όταν μας βάζαν χειροπέδες, βγήκατε και είπατε ότι ο Μιχαλολιάκος το παραδέχεται και υιοθετεί τρόπο τινά το έγκλημα! Αυτό σημαίνει πολιτική ευθύνη; Όχι, βέβαια. Τις δύο αυτές απλές λέξεις, λοιπόν, τις λέξεις “πολιτική ευθύνη” τις ερμηνεύετε όπως θέλετε και σε ό,τι με αφορά προσωπικά για να κτυπήσετε ένα ολόκληρο Κίνημα και να στηρίξετε μία πολιτική σκευωρία κάποιων επιόρκων, η οποία είναι βέβαιον ότι θα καταρρεύσει.

Ας επανέλθουμε λοιπόν, στο γεγονός ότι ένας πολιτικός αρχηγός κάνει δημόσιες καταγγελίες στη Βουλή, στις οποίες όχι μόνον δεν λαμβάνει απάντηση, αλλά θάβονται και αποσιωπώνται από ένα ολόκληρο πολιτικό σύστημα. 

Και όταν συμβαίνει αυτό δεν έχουμε δημοκρατία, δεν υπάρχει πολιτική ελευθερία, αλλά μία ξεκάθαρη και ολοφάνερη τυραννία. Ζούμε τις ημέρες της δικτατορίας των διεφθαρμένων και ενάντια σε αυτήν την δικτατορία αγωνιζόμαστε για Πατρίδα και Ελευθερία.

Νικόλαος Γ. Μιχαλολιάκος
Γενικός Γραμματέας Λαϊκού Συνδέσμου – Χρυσή Αυγή

Παρασκευή, 1 Δεκεμβρίου 2017

Το οχυρό που δεν έπεσε: Σύνταγμα Μακρυγιάννη, Δεκέμβριος 1944


Η απελευθέρωση της Ελλάδος από την τριπλή κατοχή και η άφιξη στην Αθήνα της κυβερνήσεως Εθνικής Ενότητας υπό τον Γεώργιο Παπανδρέου στις 18 Οκτωβρίου του 1944, απετέλεσαν την αρχή μιας τραγικής για την Πατρίδα μας περιόδου, που διήρκησε πέντε ολόκληρα χρόνια. Τα γεγονότα της περιόδου αυτής, εκτός των πολλών δεινών που συσσώρευσαν στην χώρα, της στέρησαν την μοναδική ευκαιρία να διεκδικήσει από τους συμμάχους της ως νικήτρια δύναμη όλα τα δικαιούμενα.
Κατά την διάρκεια της Κατοχής, οι κομμουνιστικές δυνάμεις (ΕΑΜ-ΕΛΑΣ) απέφυγαν βάσει σχεδίου την ανοικτή και εκτεταμένη σύγκρουση με τους κατακτητές, μολονότι διέθεταν αξιόλογη στρατιωτική δύναμη, επαρκή οπλισμό και χρήματα που ελάμβαναν από τους Άγγλους για να κάνουν αντίσταση. Με την αποχώρηση των Γερμανών από νότο προς βορρά μέσω των οδικών αρτηριών, παρατηρείται μια αντίστροφη κίνηση των ελασιτών από βορρά προς νότο μέσω ορεινών διαδρομών. Ο αντικειμενικός τους σκοπός έγινε φανερός από τις πρώτες ημέρες του Δεκεμβρίου. Η περίοδος του Δεκεμβρίου και των πρώτων ημερών του επομένου έτους, μέχρι την υπογραφή ανακωχής στις 11 Ιανουαρίου, είναι γνωστή ως «Δεκεμβριανά».


Εβδομήντα χρόνια μετά, το άρθρο αυτό αναφέρεται κυρίως στις επιχειρήσεις των Εθνικών Δυνάμεων και του ΕΛΑΣ στην περιοχή της Αθήνας, χωρίς αυτό να σημαίνει, ότι δεν ήταν ουσιαστική και η συμμετοχή των βρεταννικών δυνάμεων στον αγώνα.
Πριν από τα Δεκεμβριανά
Η κυβέρνηση εθνικής ενότητας του Γεωργίου Παπανδρέου, αφού ανασχηματίστηκε για να είναι πληρέστερη η εκπροσώπηση όλων των κομμάτων, ανέλαβε το δύσκολο έργο της ανόρθωσης της χώρας. Ταυτόχρονα είχε τεθεί αφ› ενός μεν το ζήτημα της τιμωρίας των συνεργατών του κατακτητή, αφ› ετέρου δε η μεθόδευση του αφοπλισμού των ανταρτών. Οι βάσεις πάνω στις οποίες εκινείτο η πολιτική του Παπανδρέου ήταν η συμφωνία της Καζέρτα, η οποία υπέτασσε όλες τις ελληνικές δυνάμεις (εθνικό στρατό και ανταρτικές ομάδες) υπό συμμαχική διοίκηση και συγκεκριμένα τον στρατηγό Σκόμπυ. Ο πρωθυπουργός δήλωσε ότι πρέπει να υπάρχει «μια Πατρίδα, μια Κυβέρνηση, ένας Στρατός» και ότι για να γίνει αυτό μόνον ένας τρόπος υπάρχει: η κατάργηση του ταξικού και η δημιουργία Εθνικού Στρατού.
Αιτία της κρίσης ήταν ο αφοπλισμός των αντάρτικων ομάδων. Στις 5 Νοεμβρίου ο Παπανδρέου ανακοίνωσε, σε συμφωνία με τον στρατηγό Σκόμπυ, ότι ο ΕΛΑΣ και ο ΕΔΕΣ θα αποστρατευθούν ως τις 10 Δεκεμβρίου. Ακολούθησαν μακρές διαπραγματεύσεις μεταξύ της κυβερνήσεως και του ΕΑΜ. Στις 27 Νοεμβρίου ο Παπανδρέου ανακοίνωσε την συμφωνία στους εαμικούς υπουργούς Σβώλο, Τσιριμώκο, Ζεύγο για την αποστράτευση. Αντιδράσεις προκάλεσε, όμως, κυρίως στους αδιάλλακτους εντός του ΕΑΜ, το τελεσίγραφο της κυβέρνησης την 1η Δεκεμβρίου για γενικό αφοπλισμό, σύμφωνα με την πρόσφατη συμφωνία, η οποία προέβλεπε ότι θα εξαιρούνταν η Τρίτη Ελληνική Ορεινή Ταξιαρχία και ο Ιερός Λόχος, με το σκεπτικό ότι ήταν το μόνο εν λειτουργία τμήμα του τακτικού Ελληνικού Στρατού. Στην διατήρηση ή διάλυσή της, όπως και του ΕΛΑΣ, θα επικεντρωθεί η κρίση που θα οδηγήσει στην δεκεμβριανή σύγκρουση. Η ηγεσία του ΕΑΜ είχε θέσει ως επιπλέον όρους συμφωνίας τον αφοπλισμό της Τρίτης Ελληνικής Ορεινής Ταξιαρχίας και του Ιερού Λόχου. Ως αντίδραση, οι υπουργοί που ανήκαν στο ΕΑΜ παραιτήθηκαν στις 2 Δεκεμβρίου του 1944 (εκτός του στρατηγού Σαρηγιάννη).
Την ίδια μέρα (2 Δεκεμβρίου), η ΚΕ του ΕΑΜ αποφάσισε τα παρακάτω:
  1. Να απευθύνει έκκληση προς τις συμμαχικές κυβερνήσεις.
  2. Να οργανώσει συλλαλητήριο στην πλατεία Συντάγματος στις 11.00 πμ της 3ηςΔεκεμβρίου.
  3. Γενική απεργία την επομένη με σκοπό την παράλυση του κράτους.
  4. Ανασυγκρότηση της ΚΕ του ΕΛΑΣ. Η ενέργεια αυτή αποτελούσε επαναστατική πράξη, η οποία είχε σκοπό την δημιουργία στρατού ανεξάρτητου από την νόμιμη κυβέρνηση.

 Οι δυνάμεις των αντιπάλων
Κατά την έναρξη των επιχειρήσεων, οι δυνάμεις των αντιπάλων ήταν οι εξής:
Κυβερνητικές δυνάμεις
. 3η Ελληνική Ορεινή Ταξιαρχία (ΕΟΤ) υπό τον Συνταγματάρχη Θρασύβουλο Τσακαλώτο, με 205 Αξιωματικούς, 2.530 Οπλίτες και 34 όλμους.
. Ελληνική Βασιλική Χωροφυλακή με 3.000 άνδρες.
. Αστυνομία Πόλεων με 2.500 άνδρες.
. Ανασυσταθείσα Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων με 256 Αξιωματικούς, Υπαξιωματικούς και Ευέλπιδες.
. Πυρήνες των 101,141 και 142 Ταγμάτων Εθνο-φυλακής.
. 400-600 άνδρες του Βασιλικού Ναυτικού.
. 200 άνδρες της οργάνωσης «Χ» υπό τον Αντισυνταγματάρχη Γεώργιο Γρίβα.
. 300-400 άνδρες άλλων εθνικών οργανώσεων (ΡΑΝ, ΠΕΑΝ, κλπ).
Συνολική δύναμη: 9.500-10.000 άνδρες.
Δυνάμεις του ΕΛΑΣ
. Α’ Σώμα Στρατού υπό τον Πυριόχο με την 1η ταξιαρχία (2 συντάγματα με 2.950 άνδρες), την 2η ταξιαρχία (2 συντάγματα με 2.950 άνδρες), το 5ο σύνταγμα με 1.000 άνδρες, το 6ο συνταγμα με 1.600 άνδρες και μηχανοκίνητο τμήμα 250 ανδρών.
. 2η Μεραρχία με 2 συντάγματα (2.500 άνδρες).
. 1 Σύνταγμα της 3ης μεραρχίας.
. 2 Συντάγματα της 13ης μεραρχίας.
. ΕΠΟΝ
. Εφεδρικός ΕΛΑΣ με 10-15.000 άνδρες.
. ΕΛΑΝ
. Εθνική Πολιτοφυλακή
. ΟΠΛΑ (Οργάνωση Προστασίας Λαϊκού Αγώνα).
Συνολική δύναμη: 25-30.000 άνδρες και γυναίκες.
Το σχέδιο ενέργειας των κυβερνητικών δυνάμεων προέβλεπε την διατήρηση των θέσεών τους και την ασφάλεια των κυβερνητικών εγκαταστάσεων.
Το σχέδιο του ΕΛΑΣ προέβλεπε σε πρώτη φάση την κατάληψη των αστυνομικών τμημάτων και άλλων μικρών φρουρών των Σωμάτων Ασφαλείας που ήταν διασπαρμένα σε όλη την Αθήνα. Σκοπός ήταν η εξουδετέρωση των εστιών αντιστάσεως και ο περιορισμός της δράσης των τμημάτων που δεν θα είχαν καταληφθεί. Η δεύτερη φάση περιελάμβανε την κατάληψη ισχυροτέρων θέσεων όπως αυτές του Συντάγματος Χωροφυλακής Μακρυγιάννη, το Στρατόπεδο Γουδή, η Σχολή Χωροφυλακής, η Σχολή Ευελπίδων κλπ.
Μετά την επίτευξη αυτών των αντικειμενικών σκοπών, σε τρίτη φάση θα γινόταν η εκκαθάριση μικρών εστιών αντιστάσεως.
Δεν προέβλεπε ενέργειες κατά των Βρεταννών, γιατί αφ’ενός μεν δεν ήθελαν να τους προκαλέσουν και αφ’ετέρου εκτίμησαν λανθασμένα ότι θα τηρούσαν ουδέτερη στάση.

Η πρώτη επιθετική ενέργεια
Από τις αποφάσεις του ΕΑΜ της 2ας Δεκεμβρίου, έγινε φανερό ότι η συγκέντρωση στο Σύνταγμα, η γενική απεργία και η ανασυγκρότηση της ΚΕ του ΕΛΑΣ ήταν αλληλένδετες ενέργειες, με σκοπό την έναρξη της κομμουνιστικής στάσης.
Το συλλαλητήριο της 3ης Δεκεμβρίου απεδείχθη ότι δεν ήταν μια ενέργεια διαμαρτυρίας, αλλά η πρώτη επιθετική κομμουνιστική ενέργεια. Αυτό έγινε κατανοητό από την κυβέρνηση, η οποία, ενώ αρχικά είχε δώσει την άδεια για την πραγματοποίησή του, αναγκάστηκε στις 2 Δεκεμβρίου να το απαγορεύσει.
Στις 10.00, οι διαδηλωτές του συλλαλητηρίου, περιφρουρούμενοι από ενόπλους εαμίτες, πλησίαζαν στην πλατεία Συντάγματος. Στην Βασιλίσσης Αμαλίας, ο επικεφαλής της αστυνομικής δύναμης συνέστησε στο πλήθος να μην προχωρήσει, αλλά δεν εισακούστηκε με αποτέλεσμα οι αστυνομικοί να οπισθοχωρήσουν. Στις 10.30, στην διασταύρωση Βασ. Σοφίας, Αμαλίας και Πανεπιστημίου άρχισαν οι συμπλοκές σώμα με σώμα και σκοτώθηκε ένας αστυνομικός από χειροβομβίδα που έριξε διαδηλωτής. Την ίδια ώρα, διαδηλωτές κινήθηκαν με σκοπό να καταλάβουν το κτίριο της αστυνομικής διεύθυνσης. Οι 20 αστυνομικοί της φρουράς αναγκάστηκαν για λόγους αυτοάμυνας να κάνουν χρήση των όπλων τους, προκειμένου να υπερασπιστούν το κτίριο και να μην συλληφθούν από τους διαδηλωτές. Τα επεισόδια συνεχίστηκαν μέχρι το μεσημέρι, με νεκρούς και τραυματίες και από τις δύο πλευρές. Το απόγευμα ο Γ. Παπανδρέου κατήγγειλε το ΚΚΕ και το ΕΑΜ-ΕΛΑΣ ως στασιαστές, ενώ η ηγεσία του ΕΛΑΣ διέταξε την εφαρμογή του σχεδίου για την κατάληψη της Αθήνας.
Κατά το συλλαλητήριο, σκοτώθηκε στην είσοδο της Αστυνομικής Διευθύνσεως ένας υπαρχιφύλακας και τραυματίστηκαν άλλοι 4 αστυνομικοί. Σύμφωνα με το ΕΑΜ, οι νεκροί διαδηλωτές ήταν 21 και οι τραυματίες 140.
Όσον αφορά τα θύματα της ημέρας εκείνης, πρέπει να σημειωθούν τα παρακάτω:
Αν οι αστυνομικοί πυροβολούσαν αδιακρίτως το πλήθος, τα θύματα θα ήταν χιλιάδες και όχι μερικές δεκάδες.
Θύματα δεν υπήρξαν στο σημείο όπου πρωτοσυναντήθηκαν οι δυνάμεις της τάξεως με τους διαδηλωτές.
Εβλήθησαν την τελευταία κυριολεκτικά στιγμή μόνον αυτοί που επεχείρησαν την κατάληψη του Αρχηγείου και της Διεύθυνσης της Αστυνομίας. Γι’ αυτό ο αριθμός των θυμάτων ήταν σχετικά μικρός.
Οι αστυνομικοί πυροβόλησαν με διαταγή του αρχηγού της Αστυνομίας Άγγελου Έβερτ, κατόπιν αποφάσεως της κυβερνήσεως να μην μείνει ανυπεράσπιστο το κράτος.
Τα ντοκουμέντα στοιχεία ανατρέπουν την τρέχουσα ιστορική άποψη γύρω από την έναρξη των συγκρούσεων τον Δεκέμβριο του 1944. Η κλασσική αριστερή άποψη υποστηρίζει ότι η κυβερνητική παράταξη ευθύνεται γιά την έναρξη των συγκρούσεων με το αιματοκύλισμα του συλλαλητηρίου του ΕΑΜ στις 3/12/44. Σύμφωνα, όμως, με μια διαταγή του Γενικού Στρατηγείου του Ε.Λ.Α.Σ της ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΗΣ ημέρας, διατάσσεται «… επίθεση κατά του Ζέρβα και… διάλυση της εθνοφυλακής καθ› άπασαν Ελλάδα…». Την διαταγή υπογράφει ο Γιώργης Σιάντος, ο τότε ηγέτης του ΚΚΕ.

 Αρχίζουν οι μάχες

Την επόμενη ημέρα τα ξημερώματα, στην περιοχή του Θησείου, διεξήχθη η πρώτη μάχη ανάμεσα σε λόχο του ΕΛΑΣ και το σύνολο της Οργάνωσης Χ (200 περίπου άνδρες) που έδρευε στην περιοχή. Η μάχη διήρκεσε μερικές ώρες και ο ΕΛΑΣ κατέβαλε την άμυνα των αντιπάλων του, όμως οι Βρεταννοί επενέβησαν και μετέφεραν τον αρχηγό της Οργάνωσης Χ Γεώργιο Γρίβα και τους άνδρες του στο ελεύθερο κέντρο της Αθήνας. Μετά την κατάληψη του Θησείου, το μόνο εμπόδιο προς την πλατεία Συντάγματος ήταν πλέον το Σύνταγμα Χωροφυλακής Μακρυγιάννη.
Την ίδια ημέρα, οι δυνάμεις του ΕΛΑΣ προχώρησαν σε κατάληψη όλων των αστυνομικών τμημάτων στον Πειραιά, αλλά δεν μπόρεσαν να καταλάβουν την Σχολή Ναυτικών Δοκίμων. Στην Αθήνα κατέλαβαν τα 17 από τα 23 αστυνομικά τμήματα, καθώς και τις φυλακές στην αρχή της λεωφόρου Βουλιαγμένης.
Την νύχτα της 4ης προς 5η Δεκεμβρίου, οι δυνάμεις του ΕΛΑΣ επιχείρησαν την κατάληψη των φυλακών Συγγρού. Η επίθεση ανακόπηκε μετά από παρέμβαση των Βρεταννών, που χρησιμοποίησαν τεθωρακισμένα οχήματα. Παρόμοια εξέλιξη είχε η επίθεση στις φυλακές Χατζηκώστα που έληξε με παρέμβαση των Βρεταννών. Στις 5 Δεκεμβρίου, ο ΕΛΑΣ κατέλαβε την Γενική Ασφάλεια Αθηνών και συνέλαβε μερικούς αιχμάλωτους, ενώ οι περισσότεροι αστυνομικοί που υπεράσπιζαν το κτήριο φυγαδεύτηκαν από αγγλικά άρματα. Επίσης το 4ο σύνταγμα του ΕΛΑΣ κατέλαβε την έδρα της Ανώτατης Διοίκησης Χωροφυλακής Ελλάδος και αιχμαλώτισε 80 περίπου αξιωματικούς της χωροφυλακής. Στις 6 Δεκεμβρίου, ο ΕΛΑΣ μετά από διήμερη πολιορκία κατέλαβε την Ειδική Ασφάλεια Αθηνών και πυρπόλησε το κτίριο.

Η μάχη του Μακρυγιάννη
 Στις 6 Δεκεμβρίου, ολόκληρη σχεδόν η Αθήνα ήταν στα χέρια των κομμουνιστών. Τα μόνα κέντρα αντιστάσεως ήταν το Σύνταγμα Χωροφυλακής στου Μακρυγιάννη, η Σχολή Χωροφυλακής (Λεωφόρος Μεσογείων) και το Στρατόπεδο Γουδή με την 3ηΕΟΤ.
Το Σύνταγμα Μακρυγιάννη θεωρήθηκε, από την ηγεσία του ΕΛΑΣ, ως το τελευταίο εμπόδιο προς την πλατεία Συντάγματος και επομένως την κατάληψη της εξουσίας. Από την άλλη πλευρά, οι υπερασπιστές του εγνώριζαν ότι ο αγώνας τους ήταν σκληρός και άνισος αλλά ήταν υπέρ πάντων. Η δύναμη ήταν 100 Αξιωματικοί (88 της Χωροφυλακής και 12 του Στρατού) και 430 οπλίτες. Η δύναμη αυτή, εκτός από το προσωπικό του Συντάγματος, προερχόταν και από άλλες αστυνομικές υπηρεσίες της Αττικής και της επαρχίας. Ο οπλισμός και τα πυρομαχικά δεν ήταν αρκετά για να αντιμετωπήσουν μια τόσο μεγάλη επίθεση. 300 τυφέκια, 15 υποπολυβόλα, 3 οπλοπολυβόλα, 1 πολυβόλο, 3 όλμοι με ελάχιστα βλήματα και 2 αντιαρματικά πυροβόλα.
Την ίδια ημέρα, παρουσιάστηκε εθελοντικά στο Σύνταγμα Χωροφυλακής Μακρυγιάννη ο Αντισυνταγματάρχης Πεζικού Κωνσταντίνος Κωστόπουλος. Ο Αντισυνταγματάρχης ήταν καθηγητής της Σχολής Χωροφυλακής και υπερασπιστής των οχυρών Μεταξά το 1940-41. Κατά την μάχη της Φλώρινας, ως διοικητής ταξιαρχίας, υπερασπίστηκε την πόλη εναντίον των κομμουνιστών. «Η Πατρίς κινδυνεύει και ήρθα να πολεμήσω εδώ ως απλός στρατιώτης. Με δέχεσθε;» Ο υποδιοικητής του Συντάγματος Αντισυνταγματάρχης Ευάγγελος Σοφράς του απήντησε: «Σε έστειλε ο Άγιος Νικόλαος».
Ως ειδικός στις μάχες εντός φρουρίων και τις οδομαχίες, παρουσίασε ένα ολοκληρωμένο σχέδιο αμύνης των εγκαταστάσεων και ανέλαβε την διεύθυνση των πολεμικών επιχειρήσεων. Το σχέδιο προέβλεπε τρεις γραμμές αμύνης:
. 1η Γραμμή Αμύνης (εξωτερική), με 7 φυλάκια εγκατεστημένα σε παρακείμενες οικίες. Τα φυλάκια αυτά θα εμπόδιζαν τον εχθρό να πλησιάσει το στρατόπεδο.
. 2η Γραμμή Αμύνης, που ήταν η περίφραξη του στρατοπέδου. Αν τμήμα της περίφραξης έπεφτε στα χέρια του ΕΛΑΣ, θα έπρεπε να επέμβει η εφεδρεία για την ανακατάληψή του.
. 3η Γραμμή Αμύνης αποτελούσαν τα κτίρια, στα οποία θα δινόταν η τελική μάχη. Οι μαχητές ήταν αποφασισμένοι να πολεμήσουν από θάλαμο σε θάλαμο. Στην ταράτσα του κεντρικού κτιρίου εγκαταστάθηκε παρατηρητήριο και ένα οπλοπολυβόλο.
Η δύναμη του ΕΛΑΣ ήταν αρχικά ένα σύνταγμα των 1.500 ανδρών με τυφέκια, οπλοπολυβόλα και πολλά εκρηκτικά.
Στις 05:45 της 6ης Δεκεμβρίου, ξεκίνησε η σκληρότερη αλλά και αποφασιστικώτερη μάχη των Δεκεμβριανών. Ξεκίνησε με σφοδρό βομβαρδισμό και πυκνά πυρά πεζικού από πολλές κατευθύνσεις. Παρά την σθεναρή αντίσταση, οι Ελασίτες κατέλαβαν 4 φυλάκια. Όσοι υπερασπιστές τους δεν σκοτώθηκαν ή δεν συμπτύχθηκαν προς το στρατόπεδο, συνελήφθησαν, διαπομπεύθηκαν, βασανίστηκαν και εκτελέστηκαν. Συνεχίζοντας την επίθεση, οι δυνάμεις του ΕΛΑΣ προσπάθησαν ανεπιτυχώς να ανατινάξουν με εκρηκτικά μέρος της περίφραξης. Σοβαρή επίπτωση στο ηθικό τους είχε η ανατίναξη, από βολή πυροβόλου, των εκρηκτικών που μετέφεραν σε ένα φυλάκιο που είχαν καταλάβει και ο θάνατος των 70 συντρόφων τους που τα συνόδευαν.
Οι απώλειες των αμυνομένων κατά την πρώτη ημέρα ήταν σημαντικές. 14 νεκροί, 33 τραυματίες και 41 αγνοούμενοι. Βεβαίως οι Ελασίτες είχαν πολύ μεγαλύτερες απώλειες. Ο διευθύνων τις επιχειρήσεις αντισυνταγματάρχης Κωστόπουλος, το πρωί της επομένης εξέδωσε ημερησία διαταγή, η οποία μεταξύ των άλλων έγραφε: «Θα διατηρώ την ανάμνησιν ότι εις την μάχην της 6ης Δεκεμβρίου 1944 η Βασιλική Χωροφυλακή έδειξε μαχητικότητα πολύ καλλιτέραν από αυτού του Πεζικού εις το οποίον ανήκω. Σας συγχαίρω και σας ευχαριστώ».
Την επομένη, οι επιτιθέμενοι αρκέστηκαν σε πυρά παρενόχλησης και προπαρασκευή νέων επιθέσεων. Τις νυκτερινές ώρες της 7ης προς 8ης Δεκεμβρίου, οι επιτιθέμενοι ανατίναξαν μέρος του νοτίου τμήματος της περίφραξης και την 9η ακόμη ενός τμήματος. Την 8η Δεκεμβρίου, οι υπερασπιστές του Μακρυγιάννη με αιφνιδιαστική αντεπίθεση ανακατέλαβαν δύο φυλάκια, συνέλαβαν 50 αιχμαλώτους και παρέλαβαν πολλά όπλα και πυρομαχικά.
Στις 9 του μηνός, οι κομμουνιστές δέχθηκαν την ενίσχυση ενός τάγματος, ενός λόχου και δύο πυροβόλων και το πρωί της επομένης εξαπέλυσαν σφοδρότατη επίθεση, αλλά μέχρι την 18:00 αποκρούστηκαν από τους αμυνόμενους.
Την νύκτα της 11ης προς 12η Δεκεμβρίου, μετά από την άφιξη νέων ενισχύσεων, οι αντάρτες επιχείρησαν νέα αιφνιδιαστική επίθεση και γι’ αυτό δεν προηγήθηκε προπαρασκευή πυροβολικού. Όμως οι αμυνόμενοι, λόγω του άριστου συστήματος πληροφοριών που διέθεταν, περίμεναν την ενέργεια. Στις 20.00, ένας λόχος με 100 άνδρες προσπάθησε να εισβάλει από το ρήγμα της νότιας περίφραξης, αλλά έπεσε σε νάρκες και τα πυρά των αμυνομένων και αναγκάστηκε να υποχωρήσει, αφήνοντας στο πεδίο της μάχης 50 νεκρούς. Το ίδιο ανεπιτυχής ήταν και η προσπάθεια που έγινε δύο ώρες μετά. Τα μεσάνυχτα, από ρήγμα που δημιούργησαν στην δυτική περίφραξη δύο δυναμιτιστές, προσπάθησαν να διεισδύσουν κρυφά ομάδες Ελασιτών. Όμως φωτιστικά βλήματα μετέτρεψαν την νύκτα σε μέρα και επέτρεψαν στους χωροφύλακες να κατατροπώσουν τους εισβολείς που είχαν τρομερές απώλειες.
 Στις 12 Δεκεμβρίου, σταμάτησαν οι επιθέσεις. Μέχρι την 15η του μηνός κάποιες προσπάθειες των κομμουνιστών έπεσαν στο κενό. Η μάχη του Μακρυγιάννη είχε χαθεί για τον ΕΛΑΣ. Το οχυρό, παρά την μικρότερη δύναμή του και τον κατώτερο εξοπλισμό του, άντεξε.
Η μάχη του Συντάγματος Χωροφυλακής Μακρυ-γιάννη ήταν μια σκληρή και συνεχής μάχη με πολλούς νεκρούς και τραυματίες και από τους δύο αντιμαχόμενους. 33 νεκροί και 120 τραυματίες ήταν ο φόρος αίματος των αγωνιστών του Μακρυγιάννη. Οι Ελασίτες είχαν πολύ μεγαλύτερες απώλειες.
Η νίκη των κυβερνητικών δυνάμεων συνέβαλε σημαντικά στο να μείνει ελεύθερο το μικρό κομμάτι της Αθήνας, στο οποίο είχαν έδρα η ελληνική κυβέρνηση και οι περισσότερες ξένες αποστολές. Μετά την νίκη αυτή άρχισε η αντίστροφη μέτρηση για το κομμουνιστικό κίνημα.

 Οι Ευέλπιδες αντιστέκονται
Η Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων επαναλειτούργησε αμέσως μετά την Απελευθέρωση (19 Οκτωβρίου 1944), με μαθητές τους Ευέλπιδες Ι και ΙΙ τάξης που φοιτούσαν πριν από τον πόλεμο. Στις 9 Δεκεμβρίου, ένα σύνταγμα του ΕΛΑΣ συν ένα τάγμα και δύο αντιαρματικά πυροβόλα, πραγματοποίησε επίθεση στην Σχολή Ευελπίδων, στον χώρο της οποίας βρίσκονταν 23 αξιωματικοί και 183 ευέλπιδες. Τα πυρομαχικά των Ευελπίδων τελείωναν, ενώ ο ανεφοδιασμός και η επικοινωνία ήταν αδύνατη. Η πολιορκία λύθηκε μετά από τρεις ημέρες και το προσωπικό της σχολής μεταφέρθηκε στα ανάκτορα. Απώλειες δύο νεκροί (Υπολοχαγός Αθανάσιος Ράντος και Εύελπις Δημήτριος Πούλος) και 17 τραυματίες.
 Οι άλλες μάχες
Την νύκτα της 6ης προς 7η Δεκεμβρίου, οι Ελασίτες πολιόρκησαν το τάγμα μετεκπαιδεύσεως, το αρχηγείο της Χωροφυλακής, το αστυνομικό τμήμα Πλάκας, το τμήμα μεταγωγών,την γενική ασφάλεια, το μηχανοκίνητο τμήμα της ΑΠ, ενώ εγκαταστάθηκαν με ισχυρές δυνάμεις βορείως του στρατοπέδου Γουδή και δυτικώς της Σχολής Χωροφυλακής, με αντικειμενικό σκοπό την κατάληψή τους.
Τις πρώτες πρωινές ώρες της 7ης Δεκεμβρίου, μετά από προπαρασκευή με πυκνά πυρά όλμων, εκδηλώθηκε η επίθεση του ΕΛΑΣ κατά της σχολής Χωροφυλακής και του στρατοπέδου Γουδή (3η ΕΟΤ). Μετά από σθεναρή άμυνα της Χωροφυλακής και των Ριμινιτών, οι επιτιθέμενοι υποχώρησαν, εγκαταλείποντας στο πεδίο της μάχης 80 νεκρούς. Την ίδια ημέρα, στο κέντρο της Αθήνας, συνεχίστηκαν οι μάχες χωρίς αποτέλεσμα για τον ΕΛΑΣ. Η 3η ΕΟΤ αντεπιτιθέμενη επέτυχε να διευρύνει την ελεγχόμενη από αυτήν περιοχή και να συλλάβει 280 αντάρτες.
Στις 10 Δεκεμβρίου, οι Ελασίτες, αφού δέχθηκαν ισχυρές ενισχύσεις, επεχείρησαν και πάλι ανεπιτυχώς να καταλάβουν την Σχολή Χωροφυλακής και το Γουδί. Στο κέντρο της Αθήνας προσπαθούσαν να προωθήσουν τις θέσεις τους επιτιθέμενοι σε σημεία αντιστάσεως των Σωμάτων Ασφαλείας και συμπλεκόμενοι με ομάδες νομιμοφρόνων πολιτών, όπως αυτή που κατείχε το Χημείο (οδός Σόλωνος).
Ο ΕΛΑΣ επέτυχε την 11η Δεκεμβρίου να ελέγχει την λεωφόρο Συγγρού, την μόνη οδό επικοινωνίας της πρωτεύουσας με τον Πειραιά. Σε σύσκεψη το βράδυ της ίδιας ημέρας, η βρεταννική διοίκηση αποφάσισε προ της δυσμενούς καταστάσεως να εγκαταλείψει την Αθήνα στα χέρια του ΕΛΑΣ.
Ο διοικητής της 3ης ΕΟΤ Θρασύβουλος Τσακαλώτος αντέδρασε, δηλώνοντας ότι αυτός και οι άνδρες τους δεν πρόκειται να εγκαταλείψουν τις θέσεις τους και ότι θα πολεμήσουν, έστω και μόνοι. Η γενναία στάση του ήρωα Αξιωματικού, σε συνδυασμό με την άφιξη ενισχύσεων, ανέτρεψε την απόφαση της διοίκησης.
Στις 14 Δεκεμβρίου, μετά την σύμπτυξη του μηχανοκινήτου τμήματος, της γενικής ασφάλειας και της τροχαίας, ελάχιστα τμήματα αντιστέκονταν και οι Ελασίτες κατείχαν περισσότερο από τα εννέα δέκατα της Αθήνας και ήταν σε απόσταση αναπνοής από το κέντρο. Την ίδια ημέρα, άρχισε η συγκρότηση νέων Ταγμάτων Εθνοφυλακής, τα οποία σύντομα ανέλαβαν δράση. Στις 18 του μηνός, Τάγμα Εθνοφυλακής κατέλαβε τον Λυκαβηττό, όπου εγκαταστάθηκαν πυροβόλα για την υποστήριξη των επιχειρήσεων στο κέντρο. Την ίδια ημέρα, άρχισαν οι αποφασιστικές επιχειρήσεις κατά του ΕΛΑΣ σε συνοικίες της Αθήνας.
 Εκρηκτικά στην «Μεγάλη Βρεταννία»
Την νύχτα της 23ης προς 24η Δεκεμβρίου, δυνάμεις του ΕΛΑΣ προχώρησαν στην υλοποίηση σχεδίου που στόχευε στην ανατίναξη του ξενοδοχείου «Μεγάλη Βρεταννία», όπου διέμεναν η ελληνική κυβέρνηση, το βρεταννικό επιτελείο και πολλές διπλωματικές αποστολές, μεταξύ των οποίων και των ΗΠΑ και της ΕΣΣΔ. Για τον σκοπό αυτόν, παγιδεύτηκε με εκρηκτικά υπόνομος, που κατέληγε δίπλα στα θεμέλια του κτιρίου. Η έκρηξη αναβλήθηκε προσωρινά λόγω της άφιξης του Τσώρτσιλ στην Ελλάδα και στο διάστημα αυτό Άγγλοι εντόπισαν και απενεργοποίησαν τα εκρηκτικά.

Το τέλος των επιχειρήσεων
Από την 28η Δεκεμβρίου, η κατάσταση άρχισε να αλλάζει. Με γενική επίθεση κατά του ΕΛΑΣ άρχισε η εκκαθάριση της Αθήνας. Η 3η ΕΟΤ επετέθη από το Γουδή προς νότον. Την επομένη, δόθηκε η τελευταία μάχη των ανταρτών, στην οποία ηττήθηκαν με πολλές απώλειες σε προσωπικό και οπλισμό. Οι Ελασίτες έχασαν πλέον την επιθετική πρωτοβουλία και περιορίσθηκαν σε ελαστική άμυνα.
Τελικά, στις 6 Ιανουαρίου του 1945, οι δυνάμεις του ΕΑΜικού μετώπου αναγκάστηκαν να εκκενώσουν τον Πειραιά και την Αθήνα, παραλαμβάνοντας χιλιάδες πολίτες ως ομήρους. Πέντε μέρες αργότερα, στις 11 Ιανουαρίου, οι μάχες τερματίστηκαν, μετά από συμφωνία του Ε.Α.Μ. με τον στρατηγό Σκόμπυ. Μετά την ήττα του, ο ΕΛΑΣ (υπο την ηγεσία του Σιάντου) αποχώρησε από την Αθήνα, μαζί με χιλιάδες υποστηρικτές του, καθώς και με χιλιάδες ομήρους, αμάχους και μη.
Στις 12 Φεβρουαρίου 1945, μετά από συζητήσεις δέκα ημερών μεταξύ κυβέρνησης και ΚΚΕ-ΕΛΑΣ, υπεγράφη η συμφωνία της Βάρκιζας. Έτσι έκλεισε μια αιματηρή περίοδος, αλλά, δυστυχώς, ακολουθεί ο 3ος γύρος.

 Ο τραγικός απολογισμός
Ο αστικός πολιτικός κόσμος της εποχής κατηγόρησε την ηγεσία του ΕΑΜ και το ΚΚΕ για υπαναχώρηση, όσον αφορά τον αφοπλισμό των ανταρτικών ομάδων, και για προσχηματική αρχική συμφωνία, την οποία αρκετοί τότε απέδωσαν στο ότι αναμένονταν στην Ελλάδα πολύ περισσότερες συμμαχικές (Βρεταννικές) δυνάμεις από αυτές που τελικά ήρθαν. Επίσης, το ΕΑΜ κατηγόρησε τους αντιπάλους του για επέμβαση ξένων δυνάμεων στα ελληνικά πολιτικά πράγματα.
Μεγάλο μέρος της Αθήνας είχε μετατραπεί σε ερείπια και πολλοί άμαχοι έχασαν την ζωή τους από τις μάχες που διεξάγονταν στους δρόμους της Αθήνας, αλλά και από τους αεροπορικούς βομβαρδισμούς των Άγγλων.
Κατά την διάρκεια των Δεκεμβριανών, μέλη της οργάνωσης ΟΠΛΑ δολοφόνησαν έναν αριθμό αντιφρονούντων, υποστηρικτών του αστικού καθεστώτος, αλλά και αμφισβητιών της επίσημης κομματικής γραμμής του ΚΚΕ , μεταξύ των οποίων και γύρω στους 50 τροτσκιστές/αρχειομαρξιστές, οι οποίοι χαρακτήριζαν τα Δεκεμβριανά ως σταλινικό πραξικόπημα. Στην περιοχή των διϋλιστηρίων της ΟΥΛΕΝ έλαβαν χώρα εκτελέσεις. Ανάμεσα στα θύματα της ΟΠΛΑ ήταν η ηθοποιός Ελένη Παπαδάκη και ο πρύτανις του ΕΜΠ Ιωάννης Θεοφανόπουλος.
Τα γεγονότα του Δεκέμβρη του 1944 στην Αθήνα θεωρούνται από μια πλευρά των ιστορικών ως η δεύτερη φάση της ανταρσίας (ο «δεύτερος γύρος» κατά την μεταπολεμική οπτική) και οδήγησαν στην τρίτη φάση («τρίτο γύρο»), που τερματίστηκε το 1949 με την στρατιωτική ήττα του ΚΚΕ. Η σύγκρουση των Δεκεμβριανών, καθώς και οι περιπτώσεις ακραίας βίας, όχι μόνο κατά δοσίλογων αλλά και κατά υποστηρικτών της κυβέρνησης και του αστικού καθεστώτος, αύξησε το αντικομμουνιστικό μένος της αντίπαλης πλευράς και έκανε πολύ δύσκολη την προοπτική της άμβλυνσης των παθών για πάρα πολλά χρόνια.
Στον πιο αποδεκτό «πίνακα απωλειών» των αντιμαχόμενων πλευρών, οι εθνικές δυνάμεις είχαν 3480 νεκρούς (889 ανήκαν στην χωροφυλακή και την αστυνομία και 2540 στα στρατιωτικά τμήματα) και πολλούς αιχμαλώτους. Οι απώλειες του ΕΛΑΣ υπολογίστηκαν στους 2-3 χιλιάδες νεκρούς και 7-8 χιλιάδες αιχμαλώτους.
Μέχρι τις 25 Δεκεμβρίου, ο αριθμός των συλληφθέντων από το ΕΑΜ-ΕΛΑΣ φθάνει τις 8.000, οι οποίοι με την αποχώρησή τους από την Αθήνα ξεπερνούν τις 15.000 όμηρους. Δύο χιλιάδες περίπου από αυτούς εκτελέστηκαν. Οι λεηλασίες ως κόστος ξεπέρασαν το ένα δισεκατομμύριο δραχμές της εποχής και κάηκαν ή ανατινάχθηκαν περισσότερες από 200 οικίες.
Στην απόφαση της 11ης ολομέλειας της ΚΕ του ΚΚΕ αναφέρεται: «Η σύλληψη αμάχων, έστω και σαν μέτρο άμυνας κατά του άγριου διωγμού και ομηρίας από μέρους των Παπανδρέου-Σκόμπυ, ήταν σοβαρό πολιτικό λάθος».
Δ. Βαλασίδης
ΔΕΚΕΜΒΡΗΣ 1944
Σύνταγμα Χωροφυλακής Μακρυγιάννη
ΑΡΧΗ ΥΟΥ ΕΜΦΥΛΙΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ.VIDEOS
ΤΙΜΗ ΣΕ ΑΥΤΟΥΣ 
 ΠΟΥ ΕΧΥΣΑΝ ΤΟ ΑΙΜΑ ΤΟΥΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

Ο ΑΓΩΝ ΚΑΙ Η ΘΥΣΙΑ ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ ΧΩΡΟΦΥΛΑΚΗΣ ΜΑΚΡΥΓΙΑΝΝΗ



Βρισκόμαστε στον Δεκέμβρη τού 1944. Ήταν Οκτώβριος τού ιδίου έτους όταν η πατρίς μας απελευθερώθηκε από τα γερμανικά στρατεύματα. 

Για τον αιώνιο μισελληνικό εσμό όμως που χωρεί σε όλα τα συμμαχικά και εχθρικά στρατόπεδα, η Ελλάς έπρεπε να μείνει δέσμια και ακόμη χειρότερα να αποδεκατιστεί άνευ συγκροτήσεως σε οργανωμένο κράτος με εθνικό στρατηγικό σκοπό. 

Διότι η Ελλάς εξερχόμενη εκ τής πολεμικής δίνης ως υποτίθεται νικήτρια έπρεπε να αποκατασταθεί εδαφικά και κυριαρχικά, αξιοποιώντας την κοινωνική της συνοχή και τα γεωπολιτικά της πλεονεκτήματα.

Όμως οι μισέλληνες και αντίχριστοι νεοταξίτες είχαν απεργαστεί από τον καιρό κιόλας τής κατοχής την εμπλοκή τής ξενοκίνητης και τρομοκρατικής λαίλαπας τού ελληνόφωνου κομμουνισμού, τού κόμματος που ίδρυσαν ο Αβραάμ Μπεναρόγια και ο Κουν Βεντούρα. 

Μέσα στην κατοχή λοιπόν είχαμε τον πρώτο κομμουνιστοσυμμοριακό γύρο, με τούς κομμουνιστές να χτυπούν πάσα ελληνική πατριωτική αντίσταση. Για να φτάσουμε μετά την απελευθέρωση στον δεύτερο και δυστυχώς όχι έσχατο τρομοκομμουνιστικό γύρο αίματος.

Το κομμουνιστικό κόμμα έχει αρνηθεί την συμμετοχή του στην πρώτη ελεύθερη ελληνική κυβέρνηση, την οποία συμμετοχή αρχικώς είχε αποδεχτεί και επομένως με έξωθεν εντολές κατόπιν αρνήθηκε. 

Σκοπός των κομμουνιστών είναι η ένοπλη κατάληψη τής εξουσίας. 

Πρόθεση υπαρκτή που κουβαλούσε μαζί της τον απώτερο σκοπό τής νεκρώσεως τής ανασυγκροτήσεως τής Ελλάδος, τον εδαφικό και πληθυσμιακό μας ακρωτηριασμό και την διαρκή διεθνή κηδεμονία τής Πατρίδος μας στον άνομο νεοταξισμό.

Οι κομμουνιστές βαδίζουν με δόλιο σχέδιο. Μπαίνουν στην διαδικασία να ξεσηκώσουν τον ελληνικό λαό με διαδήλωση στο Σύνταγμα και δείχνουν τις δήθεν αγαθές προθέσεις τους σηκώνοντας όπλα κατά Ελλήνων αστυνομικών και κατά παντός Έλληνα που διαφωνεί με τα δολοφονικά τους σχέδια. 

Θέλουν να καταλύσουν την ασφάλεια και το δίκαιο μέσα στην πρωτεύουσα Αθήνα και να φτάσουν στον τελικό σκοπό τους. Και έτσι επιτίθενται εναντίον όλων των αστυνομικών τμημάτων, προκαλώντας τούς πρώτους ηρωικούς νεκρούς τής Πατρίδος μας το διάστημα εκείνο.

Το Αστυνομικό Τμήμα τής Καλλιθέας κοσμείται πάντοτε από τις φωτογραφίες των επίγειων αγγέλων μας, με τα καντηλάκια τους να βαστιούνται πάντα αναμμένα μαζί με την θύμησή τους. Τα αστυνομικά τμήματα πίπτουν αρχικά, αλλά ο Αγών τού Έθνους συνεχίζεται και φτάνει έως τα τείχη τής Σχολής Χωροφυλακής Μακρυγιάννη.

Μέσα από την γραμμή αμύνης τής Φυλής μας ίστανται φρουροί ακοίμητοι οι αξιωματικοί και οι μαθητές που θα στελεχώσουν την Χωροφυλακή μας. Στην είδηση τής επερχόμενης εφόδου και περικύκλωσης τού Συντάγματος από τα κομμουνιστικά λυκόρνεα, έχουν σπεύσει προς βοήθεια Χίτες και πας δυνάμενος εθνικιστής και πατριώτης.

Η μάχη ξεκινάει. Είναι λυσσώδης. Ακολουθεί το σύστημα τής προσβολής ενίων γραμμών για να επιτύχουν οι κομμουνιστοσυμμορίτες την εισβολή. Η δύναμη πυρός των ερυθρών μισθοφόρων τού νεοταξισμού είναι μεγάλη σε ισχύ και πυρά. Το πάνθεον των Ηρώων τού Ελληνικού Έθνους μεγαλώνει. Αν πέσει το Σύνταγμα Χωροφυλακής Μακρυγιάννη θα πέσει και η πρωτεύουσα. Όμως η δύναμη τής ελληνικής ψυχής που μάχεται για Πίστη και Πατρίδα είναι μεγαλύτερη. Έχει Αρχηγό τον Χριστό και νικάει τα αντίχριστα σκύβαλα που υποχωρούν ταπεινωμένα.


Είναι η Ελληνική Χωροφυλακή και τα Ιερά Ελληνικά Όπλα που κάποιοι σύγχρονοι διεθνιστές Εφιάλτες θέλουν να μειώσουν. Αλλά οι Εθνικές Δυνάμεις αποτελούν την Φωνή και την Λόγχη ταυτόχρονα τής Ελληνικής Φυλής. Και οι Έλληνες τιμούν, θυμούνται και θα συνεχίσουν τον Ιερό Αγώνα για Πατρίδα χριστιανική, ελληνική, ενωμένη και ισχυρή. 

Δόξα και Τιμή Αιώνια 
στους Αθάνατους Ήρωες τής Μάχης τού Συντάγματος Χωροφυλακής Μακρυγιάννη.

Σπυρίδων Καραχάλιος